Perlica sępia
Acryllium vulturinum[1] | |||
(Hardwicke, 1834) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Rodzaj |
Acryllium[2] | ||
Gatunek |
perlica sępia | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() |
Perlica sępia (Acryllium vulturinum) – gatunek dużego ptaka z rodziny perlic (Numididae), zamieszkującego Afrykę Wschodnią.
Systematyka
[edytuj | edytuj kod]- Taksonomia
- Takson po raz pierwszy opisany przez T. Hardwicke’a w 1834 roku pod nazwą Numida vulturina[5]. Opis ukazał się czasopiśmie „Proceedings of the Zoological Society of London”[5]. Jako miejsce typowe autor błędnie wskazał Afrykę Zachodnią[5]. H. Friedmann w 1930 roku zaproponował jako miejsce typowe Tsavo w Kenii[6], natomiast w 2011 roku D. A. Turner uściślił do Masailand na obszarze Afryki Wschodniej[7]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Acryllium[8][9] utworzonego przez G. R. Graya w 1840 roku[10]. Gatunek monotypowy – nie wyróżnia się podgatunków[3][9].
- Gatunek typowy
- Numida vulturina Hardwicke
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bc/Acryllium_vulturinum_Sch%C3%B6nbrunn2008c.jpg/240px-Acryllium_vulturinum_Sch%C3%B6nbrunn2008c.jpg)
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Długość ciała wynosi 61–71 cm, zaś jego masa 1,3 kg. Największa perlica. Głowa i szyja łyse o ciemnej, niebieskawej skórze (do czego nawiązuje nazwa, gdyż przypomina to głowę i szyję sępów). Obecna kryza złożona z długich, czarno-białych piór. Pierś i część brzucha granatowe. Wierzch ciała i pokrywy skrzydłowe czarne, pokryte okrągłymi plamkami. Lotki czarne z cienkimi, białymi paskami. Ogon długi, zwisający, środkowe sterówki czarne, zaś zewnętrzne białe. Dziób jasny, tęczówki czerwone.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Wschodnia Afryka – południowa Etiopia, Somalia, Kenia, północno-wschodnia Tanzania[3][11]. Środowisko życia stanowią sawanny oraz półsuche tereny trawiaste z krzewami, także nadrzeczne zarośla.
Zachowanie
[edytuj | edytuj kod]Porusza się chodząc lub biegając, nawet w przypadku zauważenia drapieżnika. Tworzy stada do 30 osobników, jednak w sezonie lęgowym ptaki te przebywają parami. W lęgu 4–6 jaj zniesionych do zagłębienia w ziemi. Inkubacja trwa 30 dni, wysiaduje jedynie samica.
Status
[edytuj | edytuj kod]Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje perlicę sępią za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Acryllium vulturinum, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Acryllium, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2011-01-02] (ang.).
- ↑ a b c Vulturine Guineafowl (Acryllium vulturinum). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-26)]. (ang.).
- ↑ a b Acryllium vulturinum, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ a b c T. Hardwicke. Numida vulturina. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1834, s. 52, 1834. (ang.).
- ↑ H. Friedmann. Birds collected by the childs frick expedition to Ethiopia and Kenya Colony. „Bulletin - United States National Museum”. 153, s. 136, 1930. (ang.).
- ↑ D. A. Turner. Comments concerning the type locality of the Vulturine Guineafowl Acryllium vulturinum. „Scopus”. 31, s. 40-41, 2011. (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Numididae de Selys Longchamps, 1842 - perlice - Guineafowl (wersja: 2015-09-20). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-17].
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Megapodes, guans, guineafowl, New World quail. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-17]. (ang.).
- ↑ G. R. Gray: A list of the genera of birds. Londyn: R. and J.E. Taylor, 1840, s. 61. (ang.).
- ↑ D. Lepage: Perlica sępia (Acryllium vulturinum). Avibase - Światowa baza danych ptaków. [dostęp 2020-08-17].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).