Piotr Opaliński (zm. 1551)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kasztelana gnieźnieńskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Herb Łodzia

Piotr Opaliński z Bnina herbu Łodzia (ur. ok. 1480, zm. 23 stycznia 1551), ochmistrz dworu, kasztelan gnieźnieński, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Imperium Osmańskim w 1532 roku[1].

Syn Piotra (zm. 1506), kasztelana lądzkiego i Anny ze Zbąszynia (zm. ok. 1543), brat Sebastiana, sekretarza królewskiego.

Karierę dworską rozpoczął w 1509, będąc sekretarzem dworu królewskiego Zygmunta I Starego i kustoszem katedralnym Poznańskim. W latach (1519-1527) pracował jako poborca generalny ceł w Wielkopolsce. Od (1528) piastował urząd kasztelana międzyrzeckiego. W latach (1529-1530) był kasztelanem lądzkim. Od 1530 ochmistrz dworu królewskiego. Urząd kasztelana gnieźnieńskiego sprawował w latach 1535-1540. Był starostą gnieźnieńskim, kcyńskim, śremskim, kościańskim, olsztyńskim i pobiedzkim. Kilkakrotnie był dyplomatą jeżdżąc z polecenia króla w misjach dyplomatycznych do Wiednia, Rzymu, Ratyzbony. W 1532 roku był legatem na dworze sułtana Sulejmana II Wspaniałego w Konstantynopolu.

Poślubił Jadwigę Tęczyńską córkę Mikołaja, kasztelana bełskiego i wojewody ruskiego. Małżeństwo było bezpotomne.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938, Warszawa 1938, s. 139.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Polski Słownik Biograficzny" (tom 24, str. 97)