Piotr Radowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Radowski
Ilustracja
Fotografia z 2010
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1946
Łódź
Zawód, zajęcie inżynier mechanik
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP Krzyż Wolności i Solidarności

Piotr Radowski (ur. 14 stycznia 1946 w Łodzi) – inżynier mechanik, działacz opozycyjny w PRL, działacz polonijny w Austrii, działacz społeczny w III RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Okres życia w Kraju[edytuj | edytuj kod]

Drogę zawodową rozpoczął pracując jako tokarz, ślusarz, nastawiacz maszyn. Po ukończeniu Technikum Mechanicznego podjął pracę jako konstruktor w Zakładzie Odlewniczym „Polmatex – Wifama” w Łodzi. W 1976 r. rozpoczął Studia dla Pracujących na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej. Za znaczące gospodarczo osiągnięcia w dziedzinie wynalazczości został zwolniony z obowiązku zdawania egzaminu wstępnego. Po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981 r. aresztowany i internowany w więzieniach w Sieradzu i Łowiczu do czasu załatwienia formalności związanych z emigracją z Kraju na stałe. W trakcie pobytu we więzieniu skreślony z listy studentów. We wrześniu 1982 r. przybył wraz z rodziną do Austrii, gdzie uzyskał azyl polityczny.

Działalność społeczno-polityczna[edytuj | edytuj kod]

Działacz Konfederacji Polski Niepodległej, współzałożyciel Łódzkiego Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania. Współzałożyciel i członek Tymczasowej Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w zakładzie, w którym pracował jako konstruktor. Redaktor techniczny Biuletynu Informacyjnego Komitetu „Obrona” oraz Biuletynu Zakładowego.

Emigracja[edytuj | edytuj kod]

Po przybyciu do Austrii został skierowany, niezgodnie z przedwyjazdowym ustaleniem w Ambasadzie Austriackiej w Warszawie, do obozu dla uchodźców w Traiskirchen. W obozie przebywał wraz z rodziną do 1986 roku. W latach 1983–1986 pracował jako betoniarz w jednej z podwiedeńskich betoniarni. Od 1987 roku pracował jako konstruktor kolejno w kilku firmach związanych z branżą metalową. Od 1990 r. współpracował, w ramach obowiązków służbowych, z kilkunastoma polskimi zakładami produkcyjnymi, wśród, których są: Łódzkie Zakłady Radiowe Fonica, „Polmo – Praszka”, „Wifama”, „Automet”, „Artgos”. W 1986 r. otrzymał obywatelstwo austriackie. Po zniesieniu wiz między PRL i Austrią zdał egzamin rehabilitacyjny i podjął przerwane studia na Politechnice Łódzkiej, a w styczniu 1993 roku uzyskał tytuł inżyniera mechanika.

Działalność społeczno-polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od samego początku pobytu w Austrii organizował pomoc dla działaczy opozycji w PRL. Po wznowieniu zagranicznej działalności Konfederacji Polski Niepodległej w 1984 r. został mianowany przedstawicielem i prowadził Terytorialne Zagraniczne Biuro KPN w Austrii. Od roku 1989 jest wiceprezesem, a potem prezesem Polsko-Austriackiego Klubu Informacji i Kultury „Sierpień '80”. Jest wieloletnim członkiem zarządu Wspólnoty Polskich Organizacji w Austrii – „Forum Polonii”. W latach 1999–2001 sprawował funkcję prezesa zarządu w „Forum Polonii”. Jest autorem wielu inicjatyw polonijnych o zasięgu lokalnym – Rada Prezesów, Komisje Robocze, a także o zasięgu europejskim i światowym – Integracyjne Spotkania Europejskich Grup Polonijnych, Odrębny Okręg wyborczy dla Polaków Zamieszkałych poza Granicami Kraju. W 2005 r. bez sukcesu kandydował do Parlamentu Europejskiego z łódzkiej listy Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców pod hasłem „Głos Polski w Europie”. Komitet Wyborczy nie uzyskał wymaganej liczby głosów. Od 2011 roku wiceprezes Związku Weteranów Trzeciej Konspiracji 1956–1989. Członek komitetu honorowego Centrum Ścigania Zbrodniarzy Komunistycznych i Faszystowskich. Posiada status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Encyklopedia Polskiej Emigracji i Polonii” - wydanie 2005 r. tom 4 str. 230.
  • „Polonia Słownik biograficzny” Agata i Zbigniew Judyccy - wydanie 2000 r. str. 262. Wydawnictwo Naukowe PWN.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]