Piskorzów (powiat oławski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piskorzów
wieś
Ilustracja
Krzyż pokutny
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat oławski
Gmina Domaniów
Liczba ludności (III 2011) 287[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 55-216
Tablice rejestracyjne DOA
SIMC 0874414
Położenie na mapie gminy Domaniów
Mapa konturowa gminy Domaniów, w centrum znajduje się punkt z opisem „Piskorzów”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Piskorzów”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Piskorzów”
Położenie na mapie powiatu oławskiego
Mapa konturowa powiatu oławskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Piskorzów”
Ziemia50°55′42″N 17°08′23″E/50,928333 17,139722

Piskorzów (niem. Gross Peiskerau)[2]wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Domaniów.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wywodzi się od polskiej nazwy ryby słodkowodnej Piskorza (Misgurnus fossilis). Została ona później zgermanizowana tracąc swoje pierwotne znaczenie.

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizownej staropolskiej formie Pyscorzow[3][4]. Miejscowość została wymieniona w formie Piscerow w łacińskim dokumencie wydanym w 1349 roku we Wrocławiu przez Bolesława księcia śląskiego[5].

Notowano również nazwy: rok 1244: Alt Piskerow, rok 1250: Alt Peiskerau, rok 1351: Antiquum Piskerow, rok 1435: Grosen Peyskeraw, rok 1750: Gross Peiskerau i rok 1945: Piskorzów.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[6]:

  • kościół poewangelicki filialny pw. św. Michała Archanioła, z XV w., przebudowany w stylu klasycystycznym w XVIII w. Wystrój wnętrza klasycystyczny, obecne są empory[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rospond S., Słownik nazw geograficznych Polski Północnej i Zachodniej. Polskie Towarzystwo Geograficzne, Wrocław‒Warszawa 1951, s. 240, 509.
  3. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  4. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  5. Colmar Grünhagen 1870 ↓, s. 19.
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 133. [dostęp 23.9.2012].
  7. Czesław Cetwiński, 1987. Zabytki architektury w województwie wrocławskim. Wyd. Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Codex Diplomaticus Silesiae T.9 Urkunden der Stadt Brieg. Breslau: Josef Max & COMP., 1870.