Połonina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy formacji roślinnej. Zobacz też: miejscowość Połoniny w woj. warmińsko-mazurskim.
Połonina Szerokiego Wierchu, Bieszczady

Połonina – nazwa zbiorowisk muraw alpejskich i subalpejskich wykształconych ponad górną granicą lasu w Karpatach Wschodnich, w Polsce najczęściej wiązana z Bieszczadami.

Jest to piętro roślinności o charakterze naturalnym, którego zasięg poszerzony został znacznie przez działalność człowieka (szałaśnictwo i formy pasterstwa takie jak wycinanie zarośli, krzewów i drzew, wypalanie lasu, koszarowanie, wypas owiec i bydła, koszenie).

Na podstawie badań paleobotanicznych pyłków roślin oraz archeologicznych wskazano, że osadnictwo oraz wzmożona ingerencja w szatę leśną tylko techniką wypaleniskową na obszarze Bieszczadów Wysokich nastąpiła w późnej fazie kultur pradziejowych (XXII wiek p.n.e.). Na początku tego okresu pojawiają się pierwsze grupy „górali” – pasterzy, migrujących wzdłuż głównych transkarpackich szlaków komunikacyjnych. Systematyczne badania nad neolitem w Karpatach prowadzone są od kilku lat m.in. w Wetlinie przez stację badawczą Instytutu Archeologii Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Połonina jest wyrazem wschodniosłowiańskim (zachodniosłowiańska forma brzmiałaby płonina), i oznacza miejsce płone – puste, nieużyteczne, tj. nienadające się do uprawy roli. W językach południowosłowiańskich (m.in. słoweńskim i bułgarskim) słowo planina oznacza góry.

Przykłady połonin[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]