Pobocze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezdnia z poboczem gruntowym (droga wojewódzka nr 187)
Jezdnia z poboczem utwardzonym (droga ekspresowa S7)

Pobocze – część drogi przyległa do jezdni, która może być przeznaczona do ruchu pieszych lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt[1][2].

Pobocze wchodzi w skład korony drogi, ma szerokość 0,5-2,5 m (zależnie od klasy drogi)[3].

Wyróżnia się pobocza (stanowiące części pobocza drogowego):

  • gruntowe (nieutwardzone),
  • utwardzone.

Pobocze gruntowe to obrzeże utwardzonego pobocza, umieszcza się na nim znaki drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu. Pobocze utwardzone (np. asfaltowe, betonowe) posiada nawierzchnię o nośności wystarczającej do postoju lub ruchu pojazdów, zatem dodatkowo usprawnia ruch drogowy (korzystając z niego, pojazd wolnobieżny może ułatwić wyprzedzanie)[4]. Oddziela się je od jezdni za pomocą linii krawędziowej (znaki poziome P-7a i P-7b).

Częścią pobocza jest także pas awaryjny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. (Art. 2 pkt 8) Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990)
  2. Poboczem może odbywać się ruch pieszych, pojazdów zaprzęgowych, rowerów, motorowerów, wózków ręcznych oraz osób prowadzących pojazd napędzany silnikiem, pojazdów innych niż silnikowe w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, oraz jazda wierzchem lub pędzenie zwierząt.
  3. Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. nr 43, poz. 430)
  4. GDDKiA, Załącznik do Zarządzenia nr 5 Generalnego Dyrektora DKiA z dnia 22 lutego 2008, Warszawa [dostęp 2015-07-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kotowski Wojciech: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2011, s. 104. ISBN 978-83-264-1294-3.