Pocztowa Kasa Oszczędności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pocztowa Kasa Oszczędności (w skrócie P. K. O.[1]) – polska państwowa instytucja bankowa z siedzibą w Warszawie utworzona dekretem naczelnika państwa Józefa Piłsudskiego z 7 lutego 1919[2].

Działalność[edytuj]

Działalność – w zakresie obrotu oszczędnościowego, czekowego i papierami wartościowymi, jak też udzielanie pożyczek i wynajem skrytek bankowych, a od roku 1928 także ubezpieczenia na życie – prowadzona była przede wszystkim za pośrednictwem urzędów pocztowych, jak też własnych oddziałów – w Katowicach, Krakowie i Poznaniu, jak też pododdziałów w Łodzi i Wilnie[3].

W 1938 r. wkłady na książeczkach oszczędnościowych wynosiły 789 mln złotych, a wkłady na rachunkach czekowych – 305 mln złotych[4].

Podczas okupacji niemieckiej kasa funkcjonowała w Generalnym Gubernatorstwie pod zarządem niemieckim[4].

1 stycznia 1950 Pocztowa Kasa Oszczędności została zlikwidowana, a jej agendy przejęła Powszechna Kasa Oszczędności[4].

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 19 maja 1920 r. o Pocztowej Kasie Oszczędności (Dz.U. z 1920 r. Nr 48, poz. 297).
  2. Dekret o utworzeniu Pocztowej Kasy Oszczędnościowej (Dz.U. z 1919 r. Nr 14, poz. 163).
  3. Pocztowa Kasa Oszczędności. Encyklopedia Gutenberga. [dostęp 2016-10-17].
  4. a b c Leksykon finansowo-bankowy. Władysław L. Jaworski (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, 1991, s. 307–308. ISBN 83-208-0703-4.