Podciąganie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podciąganie (ang. bend) – technika gry na instrumentach strunowych, polegająca na podciąganiu struny w poprzek gryfu, co pozwala:

  • płynnie zmieniać wysokość dźwięku,
  • zmieniać wysokość dźwięku o mniej niż pół tonu
Podciąganie strun

Technika podciągania sprawdza się w grze na instrumentach posiadających gryf wyposażony w progi, np. gitarze. W instrumentach bezprogowych, takich jak skrzypce, kontrabas albo wiolonczela, technika podciągania nie ma specjalnego zastosowania, gdyż identyczny efekt pozwala osiągnąć glissando, tj. przesuwanie wybrzmiewającej struny wzdłuż a nie w poprzek gryfu.

Podciąganie strun pozornie wydaje się być łatwą techniką. Jednak podciąganie struny unisono z sekundą/ septymą) do wybrzmienia prymy / oktawy może nastręczać trudności, powodując fałsz. Podobnie podciąganie struny, czy bardziej: opuszczanie struny po podciągnięciu o więcej niż 3 półtony, często generuje tzw. fret noise. Podciąganie strun w okolicach siodełka o więcej niż cały ton wymaga użycia pewnej siły, dlatego ułatwia je obniżenie stroju gitary. Podciąganie zwiększa napięcie struny, zmniejszając jej elastyczność. Obniżenie stroju z kolei elastyczność struny zwiększa.

Podciąganie w muzyce współczesnej[edytuj | edytuj kod]

Podciąganie strun jest, obok hammer-on i pull-off, podstawową techniką gry na gitarze elektrycznej. Doskonale słychać efekty podciągania m.in. w charakterystycznym riffie Are you gonna go my way Lennego Kravitza, solówce Another brick in the wall Pink Floyd, czy też Moonlight Shadow Mike’a Oldfielda. Solo słynnego Hotel California zespołu Eagles oparte jest o wielokrotne, naprzemienne podciąganie i piórkowanie strun.

Rodzaje podciągania[edytuj | edytuj kod]

W przypadku podciągania, trudno mówić o konkretnych technikach. W praktyce, zawsze sprowadza się ono do podciągnięcia lub opuszczenia struny. Różnice tkwią w momencie wybrzmienia dźwięku (przed podciągnięciem lub po) oraz dodatkowych ozdobnikach lub technikach, którymi można wzbogacić podciąganie. Są to: tapping i vibrato. Stąd też wynikają różnice zapisu podciągania w tabulaturze.

Zapis Opis
Bend pick then bend ms.jpg Uderzamy strunę piórkiem. Następnie podciągamy o 1 ton. Nachylenie strzałki ukazuje szybkość podciągania. W pierwszym przypadku podciagamy szybko. W drugim - wolno.
Bend pick bend and release.jpg Uderzamy strunę piórkiem. Następnie podciągamy o 1 ton i opuszczamy.
Bend bend release bend release etc ms.jpg Uderzamy strunę piórkiem. Podciągamy o 1 ton. Następnie opuszczamy o pół tonu. Bez uderzania piórkiem podciągamy do 1 i 1/2 a następnie opuszczamy o 1/2 tonu.
Bend bend then pick.jpg Najpierw podciągamy strunę o 1 ton a dopiero potem uderzamy piórkiem. Dźwięk wybrzmiewa podczas opuszczania struny.
Bend bend wait so long release.jpg Uderzamy strunę piórkiem, przytrzymujemy brzmiącą w tej pozycji i dopiero po pewnym czasie (wynikającym z zapisu nutowego) opuszczamy.
Bend pick H G then bend G ms.jpg Uderzamy piórkiem struny G i H. Strunę G podciągamy o 1 ton, uzyskując prymę.
Bend two strings H and G ms.jpg Uderzamy piórkiem struny G i H a następnie obie podciągamy, zgodnie z podaną wysokością.
Tapping with bend 5 21 ms.jpg Więcej na temat tej zagrywki pod hasłem tapping.