Polska Organizacja Narodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polska Organizacja Narodowa (PON) – polska organizacja polityczna utworzona 5 września 1914 w Kielcach przez Józefa Piłsudskiego. Powstała w wyniku rozłamu w Naczelnym Komitecie Narodowym. Na jej czele stanął Witold Jodko-Narkiewicz. PON uzyskiwała, dzięki pozwoleniu na działania legalne, prawo do akcji propagandowej i wydawniczej. Rozpoczęto m.in. publikowanie "Ruchu", "Legionisty", "Wici" i "Do Broni".

Wobec rozwiązania Legionu Wschodniego, Piłsudski nie podporządkował się poleceniom NKN-u niewerbowania do Legionu Zachodniego mieszkańców Królestwa Polskiego. Uzyskał w tym poparcie niemieckich władz wojskowych (dowództwa IX Armii Hindenburga).

W listopadzie 1914 wobec niepowodzeń wojsk niemieckich przy próbie zdobycia Warszawy, Piłsudski zmuszony był podporządkować PON NKN-owi. Utworzone przez Piłsudskiego, na bazie PON, urzędy cywilne, zasiliły kadrowo, tajną Polską Organizację Wojskową (POW).

 Z tym tematem związana jest kategoria: Członkowie Polskiej Organizacji Narodowej.

Bibliografia[edytuj]