Pop tradycyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pop tradycyjny (ang. traditional pop) - muzyka popularna z okresu przed powstaniem rock-and-rolla oraz jej współczesna, stylistyczna kontynuacja odwołująca się do tej samej tradycji[1]. Pop tradycyjny, jest zasadniczo muzyką wokalną śpiewaną przy akompaniamencie orkiestry, big bandu, lub mniejszego zespołu instrumentalistów[1]. Pop tradycyjny wywodzi się z tradycyjnego jazzu[1], wodewilu lub kabaretu.

Do najwybitniejszych twórców gatunku należeli Frank Sinatra[2], Bing Crosby, Nat King Cole, Andy Williams, Perry Como, Judy Garland, Doris Day[3] oraz artyści młodszej generacji Barbra Streisand, Bette Midler, Quincy Jones czy Harry Connick Jr.[4] Wraz z rosnącą popularnością rock and rolla w latach 50. XX wieku pokolenie powojennego wyżu demograficznego tradycyjny pop uważało za muzykę swoich rodziców przez co spadła popularność tego nurtu muzycznego[5].

Przypisy

  1. a b c Traditional Pop Music Genre Overview | AllMusic, AllMusic [dostęp 2017-12-07] (ang.).
  2. Gilliland, John, "Smack Dab in the Middle on Route 66: A skinny dip in the easy listening mainstream", University of North Texas Libraries., 1969.
  3. Gilliland, John, Pop Chronicles the 40s: The Lively Story of Pop Music in the 40s, 1994, ISBN 978-1-55935-147-8, OCLC 31611854. (ang.).
  4. Traditional Pop Music Artists | AllMusic, AllMusic [dostęp 2017-12-07] (ang.).
  5. Jesse Green, The Song Is Ended, „The New York Times”, 2 czerwca 1996, ISSN 0362-4331 [dostęp 2017-12-07] (ang.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]