Port lotniczy Wellington

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wellington International Airport
Zdjęcie satelitarne portu
Zdjęcie satelitarne portu
Państwo  Nowa Zelandia
Miejscowość Wellington
Typ cywilne
Właściciel Infratil, Wellington City Council
Kod IATA WLG
Kod ICAO NZWN
Wysokość 13 m n.p.m.
Statystyki ruchu (2011), źródło
Liczba pasażerów 5 135 000
Liczba operacji 100 696
Drogi startowe
Kierunek 16/34: Asfalt, 1936 m
Położenie na mapie Nowej Zelandii
Mapa lokalizacyjna Nowej Zelandii
WLG
WLG
Ziemia41°19′38″S 174°48′19″E/-41,327222 174,805278
Strona internetowa
Widok na port

Port lotniczy Wellington (ang.: Wellington International Airport) (IATA: WLG, ICAO: NZWN) – międzynarodowy port lotniczy położony 7 km na południowy wschód od centrum Wellingtonu, stolicy Nowej Zelandii. W 2006 obsłużył około 4,06 mln pasażerów (w ponad 110 000 lotów), co dało 0,89% wzrost w stosunku do 2005 r.[1].

Wellington jest trzecim co do wielkości lotniskiem w Nowej Zelandii (po Auckland i Christchurch), w sumie 5.021.000 pasażerów i 111.000 operacji samolotów w 2008 roku. Lotnisko, oprócz połączenia do wielu miejsc Nowej Zelandii przez przewoźników krajowych i regionalnych, posiada także wiele połączeń do największych miast we wschodniej Australii i Fidżi. Jest także domem dla wielu mniejszych firm lotnictwa ogólnego, w tym Wellington Aero Club, który działa z ogólnego obszaru lotniczego w zachodniej części pasa startowego.

Lotnisko znajduje się na małej 110 ha[2] stronie przesmyku Rongotai, na odcinku niziny między Wellington i Półwyspem Miramar. Działa jeden 1936 metrowy pas z ILS w obu kierunkach, zdolny do obsługi statków powietrznych takich jak Boeing 767-300 oraz Airbus A330-200 (choć największy samolot, który korzysta z pasa startowego Wellington regularnie od 2010 to Airbus A320 i Boeing 737-800). Lotnisko jest otoczony przez obszary mieszkalne i handlowe na wschód i zachód, Port morski Wellington, Cieśniną Cooka na północ i południe odpowiednio.

Wellington ma opinię o szorstkich i burzliwych lądowaniach, nawet w większych samolotów ze względu na ukierunkowanie na Cieśninę Cooka powstają znaczne boczne wiatry oddziałowujące na statek powietrzny podczas podchodzeni na pas 34 (czyli od strony południowej).[3][4]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rongotai Airport rozpoczął działalność z pasem trawiastym w listopadzie 1929 roku.[5] Lotnisko otwarto w 1935 r.[6], ale zostało zamknięte ze względów bezpieczeństwa w dniu 27 września 1947 r. (powierzchnia trawiasta, często stała się bezużyteczna w miesiącach zimowych).[7] Po zamknięciu, lotnisko Paraparaumu, 35 km na północ od Wellington, był głównym lotniskiem Wellington, i stał się największym lotiskiem w kraju w 1949 roku.

Port lotniczy Wellington widzany z Mt Victoria

Wniosek o przeniesienie terminala od strony wschodniej do miejsca kursu Miramar Golf został podniesiony w 1956 roku[8]. Domy zostały przeniesione by zrobić miejsce dla budowy nowego lotniska Wellington w 1958 roku[9]. Lotnisko oficjalnie zostało wznowione w dniu 25 października 1959 roku, po lobbingu lokalnej Izby Handlowej w miejscu, które było znacznie bliżej do centrum miasta. Lotnisko Paraparaumu uznano za nieprzydatne dla dużych samolotów ze względu na niekorzystne ukształtowanie terenu. Pierwotna długość drogi startowej to 1630 m i została przedłużona do obecnej długości 1936 m na początku lat 70 XX wikeu, do obsługi DC-8.

Oryginalny krajowy terminal został wybudowany jako środek tymczasowy w pofałdowanym żelaznym hangarem, pierwotnie używane do montażu samolotów de Havilland. Modernizacja terminala krajowego, na co przeznaczono 10 mln dolarów, został ogłoszony w 1981 roku, ale do 1983 roku plany zostały odłożone na półkę po podwojeniu się kosztów. Terminal został gruntownie odnowiony w 1986 r. przez Air New Zealand, i Ansett New Zealand wybudowały nowy terminal jako rozszerzenie do międzynarodowego terminala, gdy rozpoczęto konkurencję krajowych usług lotniczych w 1986 roku.

W 1991 roku lotnisko wydało plan poszerzenie drogi kołowania do CAA Code D & E specyfikacji i zdobyć dodatkowe miejsce[10], które zostały porzucone po protestach mieszkańców. Plan obejmował usunięcie pobliskikgo Miramar Golf Course i wiele nieruchomości mieszkalnych i komercyjnych. Lotnisko zakupiło grunty z pola golfowego Miramar w 1994 roku za miejsce parkingowe.

Nie dalej jak w 1992 roku, kilka alternatywnych miejsc dla lotniska Wellington zostały uznane - Te Horo, Paraparaumu, Mana Island, Ohariu Valley, Horokiwi, Wairarapa i Pencarrow, ale zapadła decyzja o modernizacji istniejącego obiektu w Rongotai. Główny nowy terminal została ukończony w 1999 roku oraz zintegrowany z międzynarodowym terminalem, który został zbudowany jako nieudany pierwszy etap całego nowego terminalu w 1977 roku, oraz 90 m strefę bezpieczeństwa na południowym końcu pasa startowego została zbudowana w celu do przestrzegania przepisów bezpieczeństwa ICAO. Podobna strefy została wprowadzona na pasie startowym na północnym krańcu[11].

Figura Golluma

Od 1998 roku lotnisko zostało w dwóch trzecich prywatną własnością Infratil, z pozostałej jednej trzeciej posiadanych przez Wellington City Council.

Pod koniec 2003 roku na lotnisku zainstalowano duża figurę Golluma na terminalu w celu promowania światowej premiery filmu Władca Pierścieni: Powrót króla.

Terminal i pirsy[edytuj | edytuj kod]

Wellington Airport obsługuje jeden terminal na wschód od lotniska, z trzema pirsami: południowym, południowo-zachodnim i północno-zachodnim. Terminal i pirsy mają łączną powierzchnię 32.300 m².

W głównym budynku terminala znajduje się wspólna strefa check-in na pierwszym piętrze i wspólny obszar odbioru bagażu na parterze. Oba łączą się z dużą powierzchnią handlową na parterze, z widokiem na pas startowy. Główny terminal ma trzy bramy, 18-20, które obsługują małe tłokowe i turbośmigłowe samoloty[12].

Pirs Południowy zawiera sześć bramek (4-9), które obsługują samoloty regionalne i samoloty turbośmigłowe Air New Zealand Link. Pirs południowo-zachodni zawiera osiem bramek (10-17) i jest używany przez Air New Zealand w połączeniach krajowych; bramy 10, 11, 16 i 17 to bramki z rękawami używanymi przez samoloty Boeing 737-300. Pirs północno-zachodni zawiera 13 bramek (21-28, w tym 26a - 26f). Bramki 21 do 24 są używane przez JetStar i Pacific Blue na trasach krajowych. Bramki 25 do 28 służą wszystkim lotom międzynarodowym.

Linie lotnicze i połączenia[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]