Pozytyw (instrument muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy instrumentu. Zobacz też: pozytyw.
Pozytyw

Pozytyw (łac. ponere: stawiać, kłaść) – małe, przenośne organy wyposażone początkowo wyłącznie w wargowe piszczałki i jedną klawiaturę, a od XVI w. także w piszczałki języczkowe i pedał.

Pozytywy używane były m.in. w mniejszych kościołach, kaplicach, salach i zamożniejszych domach.

W muzyce kościelnej pozytyw służy do realizacji basso continuo (podobnie jak klawesyn) lub jako instrument akompaniujący śpiewowi chóralnemu. W muzyce świeckiej używany jest jako instrument solowy lub razem z innymi instrumentami. Do jego obsługi potrzebny był obok organisty również kalikant, obecnie powietrze tłoczy miniaturowa cichobieżna dmuchawa elektryczna.

Mianem pozytywu określa się także sekcję w większych organach, obsługiwaną przez jeden manuał.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]