Prawo pościgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo pościgu (ang. right of hot pursuit) - prawo przysługujące okrętom wojennym i samolotom oraz innym upoważnionym statkom morskim i powietrznym w służbie rządowej stosowane wobec jednostek, których załoga lub pasażerowie podejrzani są o naruszenie przepisów prawa państwa nadbrzeżnego. Pościg taki może rozpocząć się na:

Przebywanie przez statek ścigany na wodach wewnętrznych lub terytorialnych nie jest warunkiem wymaganym dla rozpoczęcia pościgu. Konieczne jest natomiast nadanie sygnału optycznego lub dźwiękowego w odległości umożliwiającej dostrzeżenie lub usłyszenie go. Pościg powinien być nieprzerwany, ustaje natomiast z chwilą wpłynięcia jednostki ściganej na morze terytorialne państwa trzeciego.

Obecnie odpowiednie regulacje w tym zakresie zawiera Konwencja jamajska z 1982 w art.111[1]. W prawie polskim instytucja prawa pościgu opisana została w art. 16 - 18 ustawy z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej[2]. Brak regulacji odwrotnego prawa pościgu (ang. reverse hot pursuit), dzięki któremu statek płynący pod banderą jednego państwa mógłby po podjęciu pościgu na wodach otwartych wpłynąć na wody terytorialne innego państwa[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzona w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 59, poz. 543) Analiza : Terroryzm morski w świetle międzynarodowego prawa karnego s. 138 - 145
  2. Dz.U. z 2014 r. poz. 1402
  3. Terroryzm morski, op. cit. s. 166 - 168

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.