Bankowość prywatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Private banking)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bankowość prywatna (ang. Private banking) – ogół usług świadczonych dla najbardziej zamożnych klientów indywidualnych (ang. HNWI, high net-worth individuals), obejmujący przede wszystkim długoterminowe zarządzanie ich aktywami finansowymi (w celu ochrony oraz pomnażania) oraz obsługę ich bieżących potrzeb finansowych.

Z usług bankowości prywatnej mogą korzystać osoby fizyczne, które spełniają kryteria ustalone przez instytucje świadczące takie usługi (np. dysponują określoną wartością aktywów finansowych). Kryteria klasyfikacji klientów do segmentu usług bankowości prywatnej różnią się pomiędzy poszczególnymi krajami, a także między samymi instytucjami.

Obsługa klienta w ramach bankowości prywatnej jest zindywidualizowana. Instytucja świadcząca takie usługi opracowuje indywidualną, długoterminową strategię zarządzania majątkiem klienta, któremu zostaje przydzielony tzw. osobisty doradca. Do najbardziej popularnych usług bankowości prywatnej można zaliczyć m.in.: indywidualnie dopasowane do potrzeb klienta lokaty i produkty kredytowe, nowoczesne produkty depozytowo-inwestycyjne, prestiżowe karty kredytowe.

Private banking jest kojarzony przede wszystkim z produktami i usługami bankowymi. Jednak oferta private banking może uwzględniać dużo szerszy zakres usług finansowych oraz pozafinansowych (np. inwestycje na rynku nieruchomości, wsparcie klienta w jego działalności filantropijnej). Oferta bankowości prywatnej powiązana może być również z szeroko rozumianym doradztwem prawnym, turystyką, sportem, opieką medyczną, edukacją czy też kolekcjonerstwem dzieł sztuki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie świadczeniem usług bankowości prywatnej zajmowali się prywatni bankierzy (stąd nazwa private banking), jednak z czasem grono to znacznie się powiększyło i obecnie obejmuje nie tylko banki inwestycyjne, detaliczne czy uniwersalne, ale także niezależnych doradców finansowych czy brokerów. Na świecie wykształciły się dwa podstawowe modele bankowości prywatnej, tj. model doradczy (w Europie) oraz model brokersko-dealerski (w Stanach Zjednoczonych). W modelu doradczym duży nacisk jest kładziony na doradztwo finansowe i stosują go przede wszystkim banki uniwersalne. W modelu brokersko-dealerskim zasadniczą rolę pełnią firmy asset management. Praktyka rynkowa wskazuje jednak, że różnice między wspomnianymi modelami stopniowo się zacierają[1].

Bankowość prywatna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Historia usług bankowości prywatnej w Polsce jest krótka. Podwyższony standard obsługi bardziej zamożnych klientów pojawił się nie wcześniej niż w latach 90. XX wieku. W drugiej połowie lat 90. świadczeniem usług bankowości prywatnej zainteresowała się większość banków detalicznych w kraju. Według badań przeprowadzonych w 2010 roku klient usług bankowości prywatnej w Polsce różni się od klienta na Zachodzie głównie tym, iż u polskiego klienta brak jeszcze bogactwa dziedziczonego, a majątki znajdują się cały czas w rękach osób, które tę zamożność tworzyły i brak jeszcze znajomości standardów tego, jak taki klient powinien być obsługiwany. W Polsce z usług bankowości prywatnej mogą korzystać osoby dysponujące co najmniej 0,5-1,0 mln zł aktywów finansowych, które mogą powierzyć w zarządzanie.

Ranking banków świadczących usługi typu private banking[edytuj | edytuj kod]

Dziesięć największych banków na świecie świadczących usługi typu private banking (dla klientów o wartości aktywów min. 500 000 USD), według danych na koniec 2013 roku[2]
L.p. Instytucje Aktywa w zarządzaniu (USD bln)
1 UBS 1966,9
2 Bank of America Merrill Lynch 1866,6
3 Morgan Stanley 1454,0
4 Credit Suisse 888,2
5 Royal Bank of Canada 673,2
6 BNP Paribas 395,1
7 Deutsche Bank 384,1
8 HSBC 382,0
9 JPMorgan Chase 361,0
10 Pictet 338,1

Przypisy

  1. J. Pietrzak, Ewolucja usług private banking & wealth management. Od bankierów prywatnych do konglomeratów finansowych, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2013
  2. Scorpio Partnership, The 2013 Private Banking Benchmark

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]