Deutsche Bank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Deutsche Bank
Deutsche Bank
Data założenia 1870
Państwo  Niemcy
Siedziba Frankfurt nad Menem
Prezes John Cryan (CEO)
Rodzaj banku bank uniwersalny
Kapitał własny € 3,531 mld (stan na 31.12.2015)[1]
Zysk netto [strata] € -6,8 mld (za 2015)[1]

Deutsche Bank AG (dosłownie z niem.: Bank Niemiecki) – bank międzynarodowy, działający na całym świecie. W jego strukturach pracuje 101 877 pracowników (marzec 2011)[2]. Siedzibą jest Frankfurt nad Menem, funkcję dyrektora generalnego sprawuje John Cryan, a szefem rady nadzorczej jest Paul Achleitner.

Historia[edytuj]

DB został założony 22 stycznia 1870 r. w Berlinie przez Adelberta Delbrucka i Ludwiga Bambergera, którzy zamierzali się specjalizować w obsłudze handlu zagranicznego. Pierwsze oddziały zagraniczne banku zostały otwarte w Londynie (1873), Szanghaju (1872) i Jokohamie (1872). Następnie w 1876 r. DB wchłonął Berliner Bank-Verein i Deutsche Union-Bank, stając się tym samym największym bankiem w Niemczech.

Pierwszymi głównymi przedsięwzięciami, w których uczestniczyło przedsiębiorstwo była budowa Northern Pacific Railway w Stanach Zjednoczonych (1883) oraz Kolei Bagdadzkiej (1888). Bank uczestniczył także w emisji obligacji zakładów stalowych Kruppa (1885) oraz wprowadzał spółkę chemiczną Bayer na giełdę berlińską.

W pierwszych trzech dekadach XX wieku następowała dalsza ekspansja i wchłonięcie innych lokalnych banków niemieckich, a w 1929 r. doszło do fuzji z drugim dużym konkurentem Disconto-Gesellschaft.

Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 r. z zarządu spółki musiało odejść trzech członków żydowskiego pochodzenia. DB uczestniczył także w niechlubnym procederze grabieży majątków żydowskich w III Rzeszy. W czasie wojny w jego struktury były włączane banki z okupowanych krajów Europy Wschodniej. Bank pomagał także w działalności Gestapo, a także udzielił pożyczki na budowę obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i pobliskich instalacji przedsiębiorstwa IG Farben. W grudniu 1999 r. DB wraz z innymi niemieckimi przedsiębiorstwami wpłacił na specjalny fundusz 5,2 mld $ dla osób, które były ofiarami Holokaustu i prześladowań III Rzeszy.

Po przegranej państw Osi w II wojnie światowej alianckie władze okupacyjne nakazały 1 kwietnia 1948 podzielenie Deutsche Bank na oddziały regionalne. Później 10 banków, które powstały w wyniku tego podziału połączyło się w 3 główne banki:

  • Norddeutsche Bank AG
  • Süddeutsche Bank AG
  • Rheinisch-Westfälische Bank AG

W 1957 r. doszło z kolei do fuzji tych trzech banków, a następnie do serii przejęć, takich jak m.in. państwowego banku GDR po zjednoczeniu RFN i NRD w 1990 r., londyńskiego banku inwestycyjnego Morgan Grenfell w 1989 r.; Bankers Trust z Nowego Jorku i - częściowo - francuskiego Crédit Lyonnais w 1999 r.

W 1995 r. DB rozpoczął proces zmiany branży z typowego banku komercyjnego na bank inwestycyjny, bank ma też oferować doradztwo w zakresie inwestycyjnych produktów bankowych. W 2005 r. 75% jego przychodów stanowiły właśnie te dwie ostatnie formy działalności.

W 2016 roku kurs akcji banku osiągał historyczne minima[3], a uzyskiwane wyniki stały się podstawą dyskusji na temat możliwości bankructwa banku[4].

Działalność[edytuj]

Deutsche Bank dzieli się na trzy grupy organizacyjne: pierwszą jest dział zajmujący się obsługą przedsiębiorstw, drugi dział zajmuje się osobami fizycznymi a trzeci działalnością inwestycyjną.

Logo banku zostało zaprojektowane przez Antona Stankowskiego w 1974 r.[5]

W Polsce działa Deutsche Bank Polska S.A.

Przypisy

  1. a b Deutsche Bank Annual Report_2015, raport roczny za 2015 [dostęp: 30.10.206]
  2. Zwischenbericht zum 31 März 2011, s. 2 (niem.).
  3. Kurs Deutsche Banku coraz bliżej dna, bankier.pl, 19.09.2016 [dostęp:30.10.2016]
  4. Niemiecka prasa o problemach Deutsche Bank: początek końca? Deutsche Welle - DW.pl, 1.10.2016 [dostęp: 30.10.2016]
  5. Michael Evamy, Logo, PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15363-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]