Bank inwestycyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bank inwestycyjny – to bank specjalizujący się w transakcjach inwestycyjnych. Zajmuje się przede wszystkim emisją i handlem papierami wartościowymi dla swoich klientów. Może zajmować się również przejęciami oraz fuzjami.

W porównaniu do banków depozytowo-kredytowych, bank inwestycyjny:

  1. Nie zbiera depozytów od ludności i podmiotów gospodarczych, ale pożycza środki na rynku międzybankowym. Nawet jeśli posiada sieć oddziałów, to wśród produktów bankowych nie ma rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych czy lokat terminowych.
  2. Charakteryzuje się wysoką stopą zwrotu inwestycji, ale i również wyższym ryzykiem.

Bankowość inwestycyjna (ang. investment banking) to działalność, która mimo nazwy ma mało wspólnego z bankowością, wydzielona lub prowadzona w ramach banku uniwersalnego, polegająca przede wszystkim na gwarantowaniu papierów wartościowych i ich sprzedaży na rynkach finansowych. Klientem banku inwestycyjnego jest firma, samorząd, fundusz lub rząd, który chce pozyskać kapitał z rynku publicznego i potrzebuje do tego pośrednika, będącego jednocześnie gwarantem i doradcą. Do tego dochodzi szereg usług, takich jak pomoc w fuzjach i przejęciach, restrukturyzacja, obrona przed wrogim przejęciem, a także bardzo często cały zakres usług maklerskich i zarządzania aktywami, analityka i doradztwo strategiczne.

Sygnałem do rozwoju bankowości inwestycyjnej w Stanach Zjednoczonych było wprowadzenie w 1933 r. ustawy Banking Act, zwanej także Glass-Steagall Act, która zakazywała łączenia działalności depozytowo-kredytowej z usługami bankowości inwestycyjnej. Dzięki temu system bankowy został rozdzielony na banki inwestycyjne koncentrujące się na obrocie papierami wartościowymi oraz gwarancjach emisji i doradztwie oraz na tradycyjną bankowość depozytowo-kredytową.

Podział ten występował do końca lat 80. Wówczas czynniki takie jak, wzrost fuzji i przejęć, boom na rynku obligacji hipotecznych, szybki rozwój rynków kapitałowych, krach na Wall Street z 1987 r. oraz nowa strategia największych banków niemieckich, ukazały bardzo słabe strony takiego podziału.

Ostatecznie podział usunięto w 1999 r., za pomocą ustawy Gramm-Leach-Billey Act, która zniosła obowiązywanie poprzedniej ustawy Banking Act. Od tej pory banki komercyjne i inwestycyjne konkurują ze sobą na prawie każdym polu i ww. podział już w zasadzie nie istnieje, a występują raczej wyłącznie banki uniwersalne[1].

Od końca lat 80. XX wieku można zaobserwować przejmowanie banków inwestycyjnych przez większe banki uniwersalne.

Na kontynencie europejskim podział ten nie występował w zasadzie nigdy, funkcjonują tu w większości banki uniwersalne.

Najbardziej znane banki inwestycyjne to Bank of America, Goldman Sachs, Credit Suisse, Deutsche Bank i Morgan Stanley. Z racji swojej innowacyjności i dobrych wyników przyciągają one coraz więcej kapitału, dlatego rośnie ich rola w globalnym systemie finansowym. To one są zarazem krytykowane za zbyt dużą tolerancję na ryzyko w pogoni za zyskiem, oraz praktyki ocierające się o kreatywną księgowość. A przede wszystkim za zbyt duże prowizje.

Przypisy

  1. K. Borowski: Bankowość inwestycyjna. w: Współczesna Bankowość, red nauk. M. Zalewska, Difin, Warszawa 2007, s. 128.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]