Promiskuityzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Promiskuityzm lub promiskuizm (łac. promisc(u)us – wspólny) – kontakty seksualne pozbawione więzi uczuciowych, podejmowane z przypadkowymi, często zmienianymi partnerami[1]. Promiskuityzm, czyli dążenie do kontaktów seksualnych z przypadkowymi partnerami może być objawem zaburzeń psychicznych u ludzi, np. może towarzyszyć depresji w wieku pokwitania[2].

Przykładami władców korzystających z seksu w ten sposób byli między innymi: cesarz Karol V Habsburg, francuski król Henryk IV Burbon, hiszpański król Filip V i polski król Jan Olbracht[3].

Promiskuityzm u zwierząt[edytuj | edytuj kod]

Strategia rozrodcza polegająca na braku wybiórczości w kontaktach seksualnych, kopulacje odbywa się z wszystkimi (lub niemal wszystkimi) dostępnymi w populacji partnerami.

Klasyczny promiskuityzm występuje u szympansa bonobo, gdzie każdy samiec ma dostęp do każdej samicy, niezależnie od pozycji w hierarchii społecznej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Lew-Starowicz: Miłość i seks : słownik encyklopedyczny. Wrocław: Wydawnictwo "Europa", 1999, s. 233. ISBN 83-87977-17-9.
  2. Kaplan i Sadock, Psychiatria kliniczna, I wydanie polskie, Urban&Partner 1995
  3. Jerzy Besala, Tyrani i błaźni. Od cezarów rzymskich i Henryka VIII Tudora do Stalina i Hitlera. Bellona Warszawa 2013, s.346.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]