Zbigniew Lew-Starowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbigniew Lew-Starowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 października 1943
Sieradz
Zawód psychiatra, psychoterapeuta, seksuolog
Tytuł naukowy profesor nauk medycznych
Alma Mater Wojskowa Akademia Medyczna
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Kazimierz Lew-Starowicz (ur. 25 października 1943 w Sieradzu[1]) – polski psychiatra i psychoterapeuta, ekspert z zakresu seksuologii i konsultant krajowy w tej dziedzinie, profesor nauk medycznych.

Życiorys[edytuj]

W 1960 został absolwentem liceum ogólnokształcące w rodzinnym Sieradzu[2]. W 1966 ukończył medycynę na Wydziale Lekarskim Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi[3]. Został także absolwentem filozofii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1981 doktoryzował się z tematu związanego z seksuologią, a w 1986 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych ze specjalnością w zakresie psychiatrii[4]. W 2015 otrzymał tytuł profesora nauk medycznych[5].

Zawodowo związany m.in. z Akademią Wychowania Fizycznego w Warszawie (jako profesor nadzwyczajny) oraz z Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego (jako profesor nadzwyczajny i kierownik Zakładu Seksuologii Medycznej i Psychoterapii)[3]. W latach 1999–2005 pełnił przez dwie kadencje funkcję dziekana Wydziału Rehabilitacji AWF[4]. Był także kierownikiem Katedry Psychospołecznych Podstaw Rehabilitacji na tej uczelni, a także wykładowcą na Wydziale Psychologii Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie[3]. Zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Seksuologii Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego w Warszawie.

Powoływany na prezesa Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Seksualnej[1]. W latach 1995–1996 był ekspertem Ministerstwa Edukacji Narodowej w zakresie edukacji seksualnej, a w latach 1996–1998 liderem programu edukacji seksualnej Organizacji Narodów Zjednoczonych. W 1994 powołany na krajowego specjalisty z zakresu seksuologii[4]. Należy jako członek korespondent do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[3].

Zbigniew Lew-Starowicz jest autorem licznych prac z zakresu psychiatrii, a zwłaszcza seksuologii. Opublikował też wiele pozycji popularnonaukowych. Część z nich wydawał pod pseudonimem Leo Oldwitch. Współpracował ze stacją telewizyjną TVN Med, w której był prowadzącym programów na temat seksuologii. Zajął się także działalnością jako biegły sądowy oraz praktyką w ramach Centrum Seksuologii Medycznej, Psychiatrii i Psychoterapii, którego został dyrektorem[4].

Epizodycznie pojawiał się w obsadzie aktorskiej seriali telewizyjnych takich jak Kasia i Tomek (2003), Niania (2007), 39 i pół (2009)[6]. Ponadto wystąpił jako urzędnik stanu cywilnego w teledysku do utworu Black and White Kombi.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1997}[7] i Krzyżem Oficerskim (2012)[8] Orderu Odrodzenia Polski.

Życie prywatne[edytuj]

Do jego dziadka – Jana Starowicza – należała w Łodzi jedna z charakterystycznych kamienic (przy ul. Piotrkowskiej 292), tzw. kamienica pod góralem. Zbigniew Lew-Starowicz jest żonaty, ma czworo dzieci, w tym troje z pierwszego małżeństwa.

Wybrane publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. a b Zbigniew Lew-Starowicz. znak.com.pl. [dostęp 2015-04-12].
  2. Agnieszka Jasińska, Prof. Lew-Starowicz, dla kolegów z Sieradza po prostu „Misiu”, „Polska. Dziennik Łódzki” z 25 października 2013, s. 17.
  3. a b c d Zbigniew Lew-Starowicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-04-12].
  4. a b c d Prof. dr hab. med. Zbigniew Lew-Starowicz. lew-starowicz.pl. [dostęp 2015-04-12].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 lutego 2015 r. nr 115.2.2015 w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2015 r. poz. 297).
  6. Zbigniew Lew-Starowicz w bazie filmpolski.pl. [dostęp 2015-04-12].
  7. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 września 1997 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 1997 r. Nr 84, poz. 845).
  8. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 września 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2013 r. poz. 131).