Psarskie (Poznań)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Poznania Psarskie
Część Poznania
Ilustracja
Centrum Psarskiego - ul. Psarskie
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Miasto Poznań
Dzielnica Osiedle Kiekrz
SIMC 0969669
Nr kierunkowy (+48) 61
Tablice rejestracyjne PO
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Psarskie
Psarskie
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Psarskie
Psarskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Psarskie
Psarskie
Ziemia52°28′31″N 16°48′15″E/52,475400 16,804300
Portal Portal Polska
Północna część Psarskiego (ul. Słodyńska) to jednocześnie kraniec Poznania

Psarskie – niewielka, peryferyjna część Poznania, w obrębie osiedla samorządowego Kiekrz, na północno-zachodnim skraju miasta.

Położenie[edytuj]

Psarskie nie posiada ściśle wyznaczonych granic. Tradycyjnie za część tę uważa się zabudowę przy ulicach: Psarskie, Łagiewnickiej, Złotnickiej i Słodyńskiej.

Leży na dziale wodnym - od wschodu Bogdanki (mającej w okolicy swoje źródła) i Samicy Obornickiej, płynącej z pobliskiego Jeziora Kierskiego. Okolice są mocno zalesione i dość podmokłe.

Historia[edytuj]

We wczesnej epoce żelaza założono tu cmentarzysko kultury łużyckiej (ulica Koszalińska/Słupska), odkryte przypadkowo w 1964[1].

Nazwa nawiązuje do historycznego zajęcia - była to dawna osada psarzy książęcych, którzy trudnili się hodowlą i tresurą psów myśliwskich. Zapis nazwy przedstawiał się następująco : Psarske (1387), Psarskye (1423), Psarskie (1426)[2].

Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[3].

W granice Poznania została włączona w czasie okupacji niemieckiej, w 1940, wraz z kilkoma innym ówczesnymi osadami podmiejskimi.

Dzień dzisiejszy[edytuj]

Psarskie zachowało w dużym stopniu dawną zabudowę wiejską, ze zwiększającym się udziałem nowego budownictwa jednorodzinnego.

Przyroda[edytuj]

Część terenów cennych przyrodniczo, chroniona była od maja 1994, jako użytek ekologiczny Psarskie. Obszar chroniony posiadał 77 ha, z czego 41 ha w granicach Poznania. Użytek (obecnie zlikwidowany) chronił głównie tereny bagienne (torfowiska niskie, szuwary, torfianki)[4].

Komunikacja[edytuj]

Psarskie obsługiwane jest przez linie autobusowe MPK Poznań numer 86 i 95. Na terenie dzielnicy północna obwodnica kolejowa Poznania łączy się z linią Poznań - Szczecin (ściślej - na pobliskiej stacji Kiekrz w poznańskim Kiekrzu).

Bibliografia[edytuj]

  1. Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, ISBN 83-03-01260-6, s.122.
  2. http://www.mpu.pl/studium2008/studium/A_TOM1_Uwarunkowania/D_III_Czesc_szczegolowa/podstrefa_ZW5/uwarunkowania_podstrefa_ZW5.pdf - o użytku ekologicznym (dostęp 26.3.2010)

Przypisy

  1. Jarmila Kaczmarek, Archeologia północno-zachodniej części Poznania, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.16, ISSN 0137-3552
  2. Bogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.66, ISSN 0137-3552
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 17.
  4. Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepaniak-Janyszek, Władysław Danielewicz, Dorota Wrońska-Pilarek, W dolinie Bogdanki, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, s.210, ISSN ISSN 0137-3552