Rajmund Sołoniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rajmund Sołoniewicz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1929
Żychlin
Data śmierci 1993
Profesor nauk chemicznych
Specjalność: chemia analityczna, chemia i technologia nieorganiczna
Alma Mater Politechnika Łódzka
Uczelnia Politechnika Łódzka
Okres zatrudn. 1950–1993
Prorektor ds. studenckich
Uczelnia Politechnika Łódzka

Rajmund Sołoniewicz (ur. 1929 w Żychlinie, zm. 1993) – polski chemik, profesor Politechniki Łódzkiej.

W 1951 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Pracę w Politechnice Łódzkiej rozpoczął w 1950 roku. W roku 1979 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Początkowo zajmował się zastosowaniem tiomocznika w chemii analitycznej, a później elektrochemią związków organicznych. Wielką pasją profesora były studia z zakresu historii chemii. Jego dorobek naukowy obejmuje m.in. 61 publikacji, 10 patentów, 8 skryptów, tłumaczenia dwóch monografii z języka rosyjskiego oraz trzy wydawnictwa książkowe.

W uczelni pełnił funkcje prorektora ds. studenckich, prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Chemii Spożywczej oraz na Wydziale Chemicznym, a także dyrektora Instytutu Chemii Ogólnej. Zmarł nagle w 1993 roku.

Bibliografia[edytuj]

  • Ewa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 236.

Linki zewnętrzne[edytuj]