Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej Politechniki Łódzkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Politechnika Łódzka
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Institute of General and Ecological Chemistry
Data założenia 1970
Państwo  Polska
Adres 90–924 Łódź,
ul. Żeromskiego 116
Dyrektor Instytutu prof. dr hab. inż. Jacek Rynkowski
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Ziemia51°45′13,88″N 19°27′03,21″E/51,753856 19,450892
Strona internetowa

Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej Politechniki Łódzkiej – jeden z instytutów Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej, funkcjonujący pod obecną nazwą od roku 1991. Powstał w 1970 roku jako Instytut Chemii Ogólnej.

Historia Instytutu[edytuj]

Wśród dziewięciu utworzonych w 1945 roku na Wydziale Chemicznym PŁ Katedr była Katedra i Zakład Chemii Nieorganicznej oraz Katedra i Zakład Chemii Ogólnej. Organizatorem Katedry Chemii Nieorganicznej i jej kierownikiem w latach 1945–1970 był prof. dr Edward Józefowicz, a Katedry Chemii Ogólnej z-ca prof. Bogumił Wilkoszewski, który kierował nią do 1953 roku. W 1953 roku Katedra Chemii Ogólnej włączona została jako Zakład do Katedry Chemii Nieorganicznej, a kierowała nim do 1964 roku doc. dr Stanisława Witekowa. W 1964 roku Katedra Chemii Ogólnej została reaktywowana, a kierowała nią nadal do 1970 roku doc. dr Stanisława Witekowa. (od 1969 r. jako profesor).

W roku akademickim 1945/46 utworzona też została Katedra Technologii Chemicznej Nieorganicznej, której pierwszym jej kierownikiem, do września 1946 roku, był prof. dr Edmund Trepka. W latach 1946–1952 kierownikiem był z-ca prof. Eugeniusz Berger, w latach 1952–1968 katedrą kierował prof. Antoni Justat, a następnie w latach 1968–1970 doc. dr Konrad Janio. W skład katedry wchodziły: Zakład Technologii Nieorganicznej oraz Zakład Technologii Wody i Ścieków[1].

W Katedrze Chemii Nieorganicznej rozwinęły się następujące kierunki badań naukowych:

  • kinetyka chemiczna, obejmująca badania przebiegu różnych reakcji na granicy dwóch faz ciekłych oraz niektóre problemy równowag fazowych,
  • chemia związków koordynacyjnych, zarówno w roztworach jak i w stanie stałym, synteza nowych związków koordynacyjnych o praktycznym znaczeniu, badanie ich własności oraz równowag reakcji kompleksowania,
  • rentgenografia strukturalna i krystalochemia – początkowo wyznaczanie struktury nieorganicznych związków koordynacyjnych, a następnie również struktury związków organicznych,
  • chemia analityczna, opracowanie nowych metod analitycznych, zarówno klasycznych jak i instrumentalnych oraz ich zastosowanie do analizy różnych substancji.

Prace naukowe prowadzone w Katedrze Chemii Ogólnej obejmowały:

  • kinetykę reakcji w układach jednofazowych i wielofazowych, gdzie badano przebiegi reakcji na granicy faz ciecz-ciecz i ciecz-gaz,
  • związki koordynacyjne,
  • sonochemię, obejmująca badanie wpływu ultradźwięków na przebieg reakcji,
  • adsorpcję i katalizę – badania dotyczyły przede wszystkim właściwości powierzchni adsorbentów i katalizatorów.

W Katedrze Technologii Chemicznej Nieorganicznej rozwijane były badania w zakresie:

W 1970 roku została zmieniona struktura Uczelni i wszystkich wydziałów. Wśród nowo powołanych instytutów utworzony został Instytut Chemii Ogólnej, który powstał z połączenia Katedry Chemii Nieorganicznej, Katedry Chemii Ogólnej i Katedry Technologii Chemicznej Nieorganicznej. Pierwszym dyrektorem Instytutu został prof. dr hab. Rajmund Sołoniewicz, który pełnił tę funkcję do 1975 roku. W latach 1976–2002 dyrektorem Instytutu był prof. dr hab. inż. Tadeusz Paryjczak. W 1991 roku Instytut zmienił nazwę na Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej. Od 2002 roku jego dyrektorem jest prof. dr hab. inż. Jacek Rynkowski.

Władze Instytutu[2][edytuj]

Struktura Instytutu[edytuj]

Z chwilą utworzenia Instytutu nastąpiła integracja niektórych kierunków badawczych i powstały cztery zespoły naukowe:

Zespół Adsorpcji i Katalizy[edytuj]

Tematyka prac badawczych zespołu początkowo koncentrowała się na następujących problemach:

  • zastosowanie chromatografii gazowej w badaniach adsorpcji i katalizy,
  • wpływ struktury porowatej nośnika na stopień dyspersji osadzonego metalu i jego aktywności katalitycznej w reakcjach modelowych,
  • szybkie metody chemisorpcyjne oznaczania selektywnej powierzchni metali w katalizatorach złożonych, mono i bimetalicznych,
  • badanie tlenkowych katalizatorów stosowanych w reakcjach utlenienia węglowodorów.

W latach późniejszych zakres badań został rozszerzony o następujące zagadnienia:

  • oddziaływania wodoru, tlenu i tlenku węgla z wybranymi metalami oraz układami bimetalicznymi w szerokim zakresie temperatur,
  • własności fizykochemicznych katalizatorów tlenkowych osadzonych na nośnikach,
  • katalizatory kobaltowo-molibdenowe, katalizatory kobaltowo-molibdenowo-tellurowe, miedziowo–niklowe i niklowe promotowane palladem,
  • dobór katalizatorów do otrzymywania poliestrów, do katalitycznej redukcji aromatycznych związków nitrowych, do usuwania śladowych ilości acetylenu w obecności dużych stężeń etylenu,
  • wpływ wody na proces termodesorpcji wodoru i dwutlenku węgla z katalizatorów typu metal/nośnik lub bimetal/nośnik,
  • reakcje metanizacji na różnych katalizatorach metalicznych i bimetalicznych osadzonych na nośnikach.

Na szczególne podkreślenie zasługują prace dotyczące zastosowania chromatografii gazowej w badaniach adsorpcji i katalizy. Badanie te miały w Polsce charakter pionierski.

Zespół kierowany był początkowo przez prof. dr hab. inż. Tadeusza Paryjczaka, a od 2005 roku przez prof. dr hab. inż. Jacka Rynkowskiego.

Zespół Rentgenografii Strukturalnej i Krystalochemii[3][edytuj]

Prace naukowo–badawcze zespołu koncentrują się na zagadnieniach z dziedziny krystalografii i rentgenografii strukturalnej, krystalografii stosowanej, a także metodyki rentgenograficznej, takich jak:

  • krystaliczna i cząsteczkowa struktura związków nieorganicznych, organicznych i koordynacyjnych ze szczególnym uwzględnieniem połączeń o znaczeniu biologicznym i farmakologicznym, wykazującym właściwości katalityczne,
  • komputerowe modelowanie struktury i projektowanie właściwości związków o znaczeniu farmakologicznym,
  • badania struktury związków o dużym znaczeniu aplikacyjnym, w szczególności leków, barwników i pigmentów organicznych oraz krystalicznych polimerów organicznych i nieorganicznych,
  • programowanie komputerowych obliczeń krystalograficznych.

Pierwszym kierownikiem Zespołu był prof. dr inż. Zdzisław Gałdecki, a od 1994 roku prof. dr hab. inż. Marek Główka.

Zespół Chemii Nieorganicznej i Analitycznej[edytuj]

Główne kierunki badań zespołu to:

  • analityka środowiska, a w szczególności oznaczanie analitów nieorganicznych w glebach, roślinach i produktach spożywczych,
  • analiza odpadów, osadów dennych i ściekowych, syntezę i badanie właściwości nowych związków koordynacyjnych lantanowców,
  • badanie równowagi kompleksowania w ciekłych układach dwufazowych,
  • efekty synergetyczne w procesach ekstrakcji lantanowców.

Zespół kierowany był początkowo przez prof. dra inż. Andrzeja Cygańskiego, następnie przez dra hab. inż. Bogdana Ptaszyńskiego, prof. PŁ, a od 2007 roku przez prof. dra hab. inż. Wojciecha Wolfa.

Zespół Technologii Chemicznej i Ochrony Środowiska[edytuj]

Zespół jest kontynuatorem prac zainicjowanych w dawnej Katedrze Technologii Chemicznej Nieorganicznej. Prace naukowo–badawcze początkowo koncentrowały się wokół ważnych procesów technologicznych i obejmowały m.in.:

W późniejszym okresie rozwinięte zostały badania związane z ochroną środowiska, w szczególności ochroną zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami.

Do 2001 roku Zespół był kierowany przez doc. dra inż. Konrada Janio, następnie w latach 2001–2003 przez doc. dra Zbigniewa Gorzkę, w latach 2003–2013 przez dra inż. Marka Kaźmierczaka, a od 2013 roku przez dra hab. inż. Tomasza Manieckiego.

Naukowcy związani z Instytutem[edytuj]

Przypisy

  1. Historia Wydziału Chemicznego PŁ. chemia.p.lodz.pl. [dostęp 2015-02-01].
  2. Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej (I-17). chemia.p.lodz.pl. [dostęp 2015-02-01].
  3. Zespół Rentgenografii Strukturalnej i Krystalochemii. [dostęp 2015-02-01].

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Przybylski (red.): Politechnika Łódzka 1945–1995. Księga Jubileuszowa. Łódź: Politechnika Łódzka, 1995. ISBN 83-902081-9-9.
  • Ryszard Przybylski (red.): Politechnika Łódzka 1995–2005. Łódź: Politechnika Łódzka, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj]