Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej Politechniki Łódzkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Institute of General and Ecological Chemistry
Politechnika Łódzka
Ilustracja
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej w Gmachu Wydziału Chemicznego PŁ
Data założenia 1970
Państwo  Polska
Adres 90–924 Łódź,
ul. Żeromskiego 116
Dyrektor prof. dr hab. inż. Małgorzata I. Szynkowska-Jóźwik
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej
Ziemia51°45′13,88″N 19°27′03,21″E/51,753856 19,450892
Strona internetowa

Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej Politechniki Łódzkiej – jeden z instytutów Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej, funkcjonujący pod obecną nazwą od 1991. Powstał w 1970 jako Instytut Chemii Ogólnej.

Historia Instytutu[edytuj | edytuj kod]

Wśród dziewięciu utworzonych w 1945 na Wydziale Chemicznym PŁ katedr była Katedra i Zakład Chemii Nieorganicznej oraz Katedra i Zakład Chemii Ogólnej. Organizatorem Katedry Chemii Nieorganicznej i jej kierownikiem w latach 1945–1970 był prof. dr Edward Józefowicz, a Katedry Chemii Ogólnej z-ca prof. Bogumił Wilkoszewski, który kierował nią do 1953. W 1953 Katedra Chemii Ogólnej włączona została jako Zakład do Katedry Chemii Nieorganicznej, a kierowała nim do 1964 doc. dr Stanisława Witekowa. W 1964 Katedra Chemii Ogólnej została reaktywowana, a kierowała nią nadal do 1970 doc. dr Stanisława Witekowa (od 1969 jako profesor).

W roku akademickim 1945/46 utworzona też została Katedra Technologii Chemicznej Nieorganicznej, której pierwszym jej kierownikiem, do września 1946, był prof. dr Edmund Trepka. W latach 1946–1952 kierownikiem był z-ca prof. Eugeniusz Berger, w latach 1952–1968 katedrą kierował prof. Antoni Justat, a następnie w latach 1968–1970 doc. dr Konrad Janio. W skład katedry wchodziły: Zakład Technologii Nieorganicznej oraz Zakład Technologii Wody i Ścieków[1].

W Katedrze Chemii Nieorganicznej rozwinęły się następujące kierunki badań naukowych:

  • kinetyka chemiczna, obejmująca badania przebiegu różnych reakcji na granicy dwóch faz ciekłych oraz niektóre problemy równowag fazowych
  • chemia związków koordynacyjnych, zarówno w roztworach jak i w stanie stałym, synteza nowych związków koordynacyjnych o praktycznym znaczeniu, badanie ich własności oraz równowag reakcji kompleksowania
  • rentgenografia strukturalna i krystalochemia – początkowo wyznaczanie struktury nieorganicznych związków koordynacyjnych, a następnie również struktury związków organicznych
  • chemia analityczna, opracowanie nowych metod analitycznych, zarówno klasycznych jak i instrumentalnych oraz ich zastosowanie do analizy różnych substancji.

Prace naukowe prowadzone w Katedrze Chemii Ogólnej obejmowały:

  • kinetykę reakcji w układach jednofazowych i wielofazowych, gdzie badano przebiegi reakcji na granicy faz ciecz–ciecz i ciecz–gaz
  • związki koordynacyjne
  • sonochemię, obejmująca badanie wpływu ultradźwięków na przebieg reakcji
  • adsorpcję i katalizę – badania dotyczyły przede wszystkim właściwości powierzchni adsorbentów i katalizatorów.

W Katedrze Technologii Chemicznej Nieorganicznej prowadzone były badania w zakresie:

W 1970 została zmieniona struktura Uczelni i wszystkich wydziałów. Wśród nowo powołanych instytutów utworzony został Instytut Chemii Ogólnej, który powstał z połączenia Katedry Chemii Nieorganicznej, Katedry Chemii Ogólnej i Katedry Technologii Chemicznej Nieorganicznej. Pierwszym dyrektorem Instytutu został prof. dr hab. Rajmund Sołoniewicz, który pełnił tę funkcję do 1975. W latach 1976–2002 dyrektorem Instytutu był prof. dr hab. inż. Tadeusz Paryjczak. W 1991 Instytut zmienił nazwę na Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej. Od 2002 jego dyrektorem jest prof. dr hab. inż. Jacek Rynkowski.

Władze Instytutu[2][edytuj | edytuj kod]

Struktura Instytutu[edytuj | edytuj kod]

Z chwilą utworzenia Instytutu nastąpiła integracja niektórych kierunków badawczych i powstały cztery zespoły naukowe:

Zespół Adsorpcji i Katalizy[edytuj | edytuj kod]

Tematyka prac badawczych zespołu początkowo koncentrowała się na następujących problemach:

  • zastosowanie chromatografii gazowej w badaniach adsorpcji i katalizy
  • wpływ struktury porowatej nośnika na stopień dyspersji osadzonego metalu i jego aktywności katalitycznej w reakcjach modelowych
  • szybkie metody chemisorpcyjne oznaczania selektywnej powierzchni metali w katalizatorach złożonych, mono i bimetalicznych
  • badanie tlenkowych katalizatorów stosowanych w reakcjach utlenienia węglowodorów.

W latach późniejszych zakres badań został rozszerzony o następujące zagadnienia:

  • oddziaływania wodoru, tlenu i tlenku węgla z wybranymi metalami oraz układami bimetalicznymi w szerokim zakresie temperatur
  • własności fizykochemicznych katalizatorów tlenkowych osadzonych na nośnikach
  • katalizatory kobaltowo-molibdenowe, katalizatory kobaltowo-molibdenowo-tellurowe, miedziowo–niklowe i niklowe promotorowane palladem
  • dobór katalizatorów do otrzymywania poliestrów, do katalitycznej redukcji aromatycznych związków nitrowych, do usuwania śladowych ilości acetylenu w obecności dużych stężeń etylenu
  • wpływ wody na proces termodesorpcji wodoru i dwutlenku węgla z katalizatorów typu metal–nośnik lub bimetal–nośnik
  • reakcje metanizacji na różnych katalizatorach metalicznych i bimetalicznych osadzonych na nośnikach.

Na szczególne podkreślenie zasługują prace dotyczące zastosowania chromatografii gazowej w badaniach adsorpcji i katalizy. Badanie te miały w Polsce charakter pionierski.

Zespół kierowany był początkowo przez prof. dr hab. inż. Tadeusza Paryjczaka, a od 2005 przez prof. dr hab. inż. Jacka Rynkowskiego.

Zespół Rentgenografii Strukturalnej i Krystalochemii[3][edytuj | edytuj kod]

Prace naukowo–badawcze zespołu koncentrują się na zagadnieniach z dziedziny krystalografii i rentgenografii strukturalnej, krystalografii stosowanej, a także metodyki rentgenograficznej:

  • krystaliczna i cząsteczkowa struktura związków nieorganicznych, organicznych i koordynacyjnych ze szczególnym uwzględnieniem połączeń o znaczeniu biologicznym i farmakologicznym, wykazującym właściwości katalityczne
  • komputerowe modelowanie struktury i projektowanie właściwości związków o znaczeniu farmakologicznym
  • badania struktury związków o dużym znaczeniu aplikacyjnym, w szczególności leków, barwników i pigmentów organicznych oraz krystalicznych polimerów organicznych i nieorganicznych
  • programowanie komputerowych obliczeń krystalograficznych.

Pierwszym kierownikiem Zespołu był prof. dr inż. Zdzisław Gałdecki, a od 1994 prof. dr hab. inż. Marek Główka.

Zespół Chemii Nieorganicznej i Analitycznej[edytuj | edytuj kod]

Główne kierunki badań zespołu to:

  • analityka środowiska, a w szczególności oznaczanie analitów nieorganicznych w glebach, roślinach i produktach spożywczych
  • analiza odpadów, osadów dennych i ściekowych, syntezę i badanie właściwości nowych związków koordynacyjnych lantanowców
  • badanie równowagi kompleksowania w ciekłych układach dwufazowych
  • efekty synergetyczne w procesach ekstrakcji lantanowców.

Zespół kierowany był początkowo przez prof. dra inż. Andrzeja Cygańskiego, następnie przez dra hab. inż. Bogdana Ptaszyńskiego, prof. PŁ, a od 2007 przez prof. dra hab. inż. Wojciecha Wolfa.

Zespół Technologii Chemicznej i Ochrony Środowiska[edytuj | edytuj kod]

Zespół jest kontynuatorem prac zainicjowanych w dawnej Katedrze Technologii Chemicznej Nieorganicznej. Prace naukowo–badawcze początkowo koncentrowały się wokół ważnych procesów technologicznych i obejmowały między innymi:

W późniejszym okresie rozwinięte zostały badania związane z ochroną środowiska, w szczególności ochroną zasobów wodnych przed zanieczyszczeniami.

Do 2001 zespół był kierowany przez doc. dra inż. Konrada Janio, następnie w latach 2001–2003 przez doc. dra Zbigniewa Gorzkę, w latach 2003–2013 przez dra inż. Marka Kaźmierczaka, a od 2013 przez dra hab. inż. Tomasza Manieckiego.

Naukowcy związani z Instytutem[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Historia Wydziału Chemicznego PŁ. chemia.p.lodz.pl. [dostęp 2015-02-01].
  2. Instytut Chemii Ogólnej i Ekologicznej. chemia.p.lodz.pl. [dostęp 2020-09-02].
  3. Zespół Rentgenografii Strukturalnej i Krystalochemii. [dostęp 2015-02-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Przybylski (red.): Politechnika Łódzka 1945–1995. Księga Jubileuszowa. Łódź: Politechnika Łódzka, 1995. ISBN 83-902081-9-9.
  • Ryszard Przybylski (red.): Politechnika Łódzka 1995–2005. Łódź: Politechnika Łódzka, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]