Reguła św. Benedykta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Benedykt z Nursji spisujący swoją Regułę na obrazie Hermana Niega (1849-1928) w opactwie w Baden bei Wien.

Reguła św. Benedykta, reguła benedyktyńska, również regula monasteriorum, łac. Regula Benedicti (RB) – zbiór przepisów normujących cenobickie życie mnisze, zredagowanych przez Benedykta z Nursji ok. 540 r. na Monte Cassino, w oparciu o Pismo Święte, dzieła ojców Kościoła oraz doświadczenia monastycyzmu wschodniego i zachodniego. Reguła św. Benedykta rozpowszechniała się stopniowo, w dużej mierze za sprawą mnichów anglosaskich, później dzięki działaniom św. Benedykta z Aniane. Jest regułą zakonów benedyktyńskich, cystersów, kamedułów i innych.

Przez stulecia uważano RB za tekst sformułowany przez św. Benedykta na podstawie osobistego doświadczenia.

W IX wieku Benedykt z Aniane zebrał ówczesne łacińskie reguły w dwóch dziełach: Codex Regularum (zawierający teksty reguł) i Concordia Regularum (fragmenty różnych dzieł w porządku tematycznym). Codex Regularum św. Benedykta z Aniane zawiera anonimową Regułę Mistrza która, jak sądzono, jest rozbudowaniem RB. Na Kongresie Opatów w Rzymie w 1938 roku mnich z Solesmes wysunął tezę, że Reguła Mistrza jest wcześniejsza i stanowiła wzór dla św. Benedykta z Nursji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]