Kościół Anglii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół Anglii
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Anglikanizm
Ustrój kościelny episkopalno-synodalna
Zasięg geograficzny Europa, Azja i Maghreb
Członkostwo Wspólnota Anglikańska
Strona internetowa

Kościół Anglii (ang. Church of England, łac. Ecclesia Anglicana) - najstarszy i największy z Kościołów anglikańskich. Członek i wiodący przedstawiciel Wspólnoty Anglikańskiej; członek Wspólnoty Porvoo, grupującej dwanaście Kościołów anglikańskich i luterańskich.

Zasięg[edytuj | edytuj kod]

Zasięg terytorialny Kościoła Anglii obejmuje przede wszystkim Anglię, choć granice niektórych diecezji wykraczają poza Wielką Brytanię. Do Kościoła Anglii przynależą również niemal wszyscy anglikanie żyjący w kontynentalnej Europie, w tym w Polsce. Jego zwierzchnictwo uznają również struktury anglikańskie w Maroku i kilku państwach Azji. Parafie poza Wielką Brytanią są zgrupowane w większości w diecezji Gibraltaru w Europie.

Kościół Anglii nie obejmuje natomiast swoim zasięgiem pozostałych trzech części składowych Wielkiej Brytanii. W Walii działa odrębny anglikański Kościół w Walii, zaś w Irlandii (w tym Irlandii Północnej) Kościół Irlandii. W Szkocji anglikanie przynależą do Szkockiego Kościoła Episkopalnego, którego nie należy mylić z Kościołem Szkocji. Ten ostatni należy do zupełnie innego nurtu protestantyzmu, a mianowicie do Kościołów kalwińskich i prezbiteriańskich.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Kościół Anglii jest doktrynalnie jednym z najbliższych katolicyzmowi wyznań protestanckich, sam określa się zresztą jako Kościół równocześnie katolicki i protestancki. Zachował ważną rolę sukcesji apostolskiej, choć oczywiście nie uznaje zwierzchnictwa papieża. Większość dogmatyki Kościoła Anglii jest wspólna dla całej wspólnoty anglikańskiej (zob. anglikanizm). Członkostwo w Kościele nabywa się poprzez chrzest, przy czym jako kościół państwowy, Kościół Anglii dopuszcza udzielanie ślubów i pogrzebów osobom nie będącym jego członkami (tym bardziej, że dla anglikanów są to posługi niższej rangi niż Eucharystia). Rodzice mogą poprosić o chrzest dla swoich dzieci (i otrzymać go), nawet jeśli sami nie należą do Kościoła.

Wśród wielu różnic dzielących Kościół Anglii i Kościół rzymskokatolicki jest zniesienie przez ten pierwszy celibatu oraz dopuszczenie, od roku 1994, kapłaństwa kobiet. Obecnie kobiety nie mogą być jeszcze biskupami, ale w organach kościelnych trwają intensywne prace na rzecz umożliwienia im tego w najbliższych latach. Związane z tym kontrowersje oraz negatywny stosunek części duchowieństwa i wiernych są przyczyną zwrócenia się przez te grupy do Kościoła Katolickiego. Zasady takiej konwersji reguluje konstytucja apostolska Benedykta XVI „Anglicanorum coetibus”.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Kościół Anglii ma charakter państwowy, stąd jego oficjalnym zwierzchnikiem jest panujący monarcha Wielkiej Brytanii. Przywódcą duchowym Kościoła jest arcybiskup Canterbury, będący z urzędu anglikańskim prymasem Anglii. Drugim najważniejszym dostojnikiem kościelnym jest arcybiskup Yorku, sprawujący jako metropolita pieczę na północnymi diecezjami Kościoła. Najważniejsze decyzje dotyczące całego Kościoła podejmuje Synod Generalny Kościoła Anglii, składający się z trzech izb, przy czym członków jednej izby wybierają biskupi, drugiej pozostali duchowni, a trzeciej świeccy. Wszelkie zmiany w prawie kanonicznym Kościoła muszą być dla swojej ważności zatwierdzane przez Parlament Wielkiej Brytanii.

Kościół podzielony jest na dwie metropolie, zwane też prowincjami. Na czele każdej z nich stoi arcybiskup. Metropolie dzielą się na diecezje z biskupami ordynariuszami na czele. Ordynariuszy mogą wspierać biskupi pomocniczy, którzy podobnie jak w Kościele rzymskokatolickim, są biskupami tytularnymi. Inaczej niż w katolicyzmie, w Kościele Anglii tytularne stolice biskupie są przypisane do diecezji, a nie do biskupów. I tak np. w diecezji Salisbury ordynariusz zawsze nosi tytuł biskupa Salisbury, jeden biskup pomocniczy jest biskupem Ramsbury, a drugi biskupem Sherborne. Biskupów powołuje królowa na wniosek premiera Wielkiej Brytanii. Zwyczajowo władze kościelne przedstawiają szefowi rządu dwóch kandydatów, z których wybiera on jednego, oficjalnie zatwierdzanego następnie przez królową. Diecezje dzielą się na archidiakonaty, te zaś na dekanaty. Najniższy szczebel stanowią parafie, które mogą obejmować więcej niż jeden kościół.

Podział administracyjny Kościoła[edytuj | edytuj kod]

Mapa administracyjna Kościoła Anglii

Metropolia Canterbury[edytuj | edytuj kod]

Metropolia Yorku[edytuj | edytuj kod]

Zwierzchnicy Kościoła Anglii[edytuj | edytuj kod]

Najwyższy Zwierzchnik

Arcybiskup Canterbury

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]