Kameduli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kameduli
Pełna nazwa Kongregacja Pustelników Kamedułów Góry Koronnej
Nazwa łacińska Congregatio Eremitarum Camaldulensium Montis Coronae
Skrót zakonny EC
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Romuald z Camaldoli
Data założenia ok. 1012
Liczba członków 58 (2003)
Strona internetowa

Kamedulizakon utworzony ok. 1012 przez św. Romualda z Camaldoli.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa zgromadzenia powstała od nazwy miejscowości Camaldoli w Toskanii, w której powstał pierwszy erem. Zgromadzenie zakonne miało charakter eremicko-monastyczny. Mnich żył samotnie we własnej pustelni. Pustelnie tworzyły jeden organizm ze wspólnym kościołem i przełożonym. Reguła zakonna przewidywała jedynie wspólną modlitwę.

Kameduli na świecie[edytuj | edytuj kod]

Eremita z Camaldoli

Obecnie kameduli podzieleni są na dwie kongregacje:

  • kongregacja Kamedulska Zakonu św. Benedykta, należąca do Konfraterni Benedyktyńskiej (łac. Congregatio Camaldulensis Ordinis Sancti Benedicti, OSBCam) - liczy obecnie 12 klasztorów ze 120 mnichami,
  • kongregacja kamedulska Monte Corona (łac. Congregatio Eremitarum Camaldulensium Montis Coronae, ECMC) - liczy 9 eremów z 57 mnichami: trzy w Italii, dwa w Polsce i po jednym w Hiszpanii, USA, Kolumbii i Wenezueli, w 2 klasztorach w Polsce, na krakowskich Bielanach i w Bieniszewie, żyje obecnie 15 mnichów[potrzebne źródło].

Kameduli w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Figura św. Romualda, założyciela zakonu, w Wigrach
Dawne eremy w Wigrach

Pierwszych dwóch benedyktynów - kamedułów Jan i Benedykt uczniów św. Romualda zostało wysłanych do Polski z Italii przez założyciela zakonu kamedułów na prośbę Bolesława Chrobrego. Założyli erem ok. 1002. Ponieśli śmierć męczeńską w roku 1003 razem z dwoma słowiańskimi nowicjuszami (Pięciu Braci Męczenników). Ich erem istniał jednak nadal co najmniej do 1027 lub do okresu reakcji pogańskiej[1].

Katakumby w klasztorze na Bielanach (Kraków)

Pierwszy erem w Polsce kameduli utworzyli w 1604 roku. Był to do dziś istniejący erem na krakowskich Bielanach (Srebrna Góra). Do dziś istnieje również klasztor w Bieniszewie koło Konina. Inne eremy istniały w Rytwianach,a także Bielanach warszawskich (od 1643 na Polkowej Górze, dzisiaj "Lasek Bielański"), Pożajściu (na Litwie), Wigrach i Kamedułach koło Szańca, ale zostały zniesione w XIX wieku.

Po II wojnie światowej reaktywowano, oprócz istniejącego na krakowskich Bielanach, erem bieniszewski. Mała Reguła św. Romualda jest wyjątkowo surowa. Zakonnicy są zobowiązani do pracy fizycznej, modlitwy, pokuty oraz życia pustelniczego. Mnisi żyją we własnych domkach, zachowując milczenie i zbierając się tylko na modlitwy (oraz kilka razy do roku na wspólne posiłki). Wyrzekają się potraw mięsnych. Od charakterystycznych białych habitów pochodzą nazwy "Bielany" w Krakowie i Warszawie.

Przypisy

  1. Encyklopedia katolicka, t. 8, Lublin 2000, kolumna 442.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]