Rezerwat przyrody Diable Skały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rezerwat przyrody Diable Skały
Ilustracja
rezerwat przyrody nieożywionej
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Mezoregion Pogórze Rożnowskie
Data utworzenia 1953
Akt prawny Zarz. Nr 259 Min. Leśn. z dn. 30.09.1953 r. (M.P. z 1953 r. Nr 97, poz. 1349)
Powierzchnia 16,07 ha
Położenie na mapie gminy Korzenna
Mapa lokalizacyjna gminy Korzenna
Diable Skały
Diable Skały
Położenie na mapie powiatu nowosądeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosądeckiego
Diable Skały
Diable Skały
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Diable Skały
Diable Skały
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Diable Skały
Diable Skały
Ziemia49°45′01″N 20°50′31″E/49,750278 20,841944

Diable Skałyrezerwat przyrody znajdujący się w obrębie miejscowości Bukowiec w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Korzenna. Pod względem geograficznym jest to Pogórze Rożnowskie. Rezerwat znajduje się na wzniesieniu Bukowiec (530 m)[1]. Utworzony został w 1953 r. w celu ochrony grup skalnych piaskowca ciężkowickiego oraz zimowisk nietoperzy podkowca małego i nocka dużego[2].

Geologia i geomorfologia[edytuj | edytuj kod]

Skały zbudowane są z gruboziarnistych piaskowców zlepieńcowych. Rozrzucone są na stoku tuż pod szczytowymi partiami wzniesienia, oraz na stoku zachodnim. Zbudowane są z piaskowca ciężkowickiego płaszczowiny śląskiej Karpat Zewnętrznych. Piaskowiec ten powstał w wyniku sedymentacji około 58 – 48 mln lat temu na dnie Oceanu Tetydy. W okresie polodowcowym, gdy teren po ustąpieniu lodowca nie był jeszcze pokryty roślinnością, piaskowce ulegały selektywnemu wietrzeniu. W powstaniu skał brały udział także inne czynniki: erozja, soliflukcja oraz powierzchniowe ruchy masowe. W rezultacie powstały izolowane skały mające postać baszt, ambon, grzybów skalnych, murów, stołów i progów o wysokości dochodzącej do kilkunastu metrów. Poniżej tych skał znajdują się w lesie oderwane od nich niewielkie bloki skalne[3].

W Diablich Skałach znajduje się jaskinia szczelinowa Diabla Dziura w Bukowcu[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dla miejscowej ludności istnienie w lesie tak dużych, niemożliwych do przyniesienia rękami ludzkimi skal było niezrozumiałe. Wymyślono więc legendę, według której skały te przyniósł w szponach diabeł aż z Węgier[3]. Zwiedzano je od dawna, już przed wojną wytyczono tutaj szlak turystyczny. Po wojnie, już w 1953 r. utworzono tutaj rezerwat przyrody. Jaskinię Diabla Dziura można zwiedzać, wymaga to jednak przygotowania, odpowiedniego do tego celu sprzętu i zachowania zasad bezpieczeństwa[5].

Opis rezerwatu[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat znajduje się w lesie, tuż obok zabytkowego drewnianego kościoła pod wezwaniem Niepokalanego Serca NMP, będącego przerobioną cerkwią przeniesioną z miejscowości Kamianna. Skałom nadano nazwy. Przez rezerwat prowadzi ścieżka dydaktyczna z 9 przystankami. Jej początek znajduje się przy drodze dojazdowej do kościoła, poniżej cmentarza. Przy każdym przystanku znajduje się tablica informacyjna[6]:

  • przystanek 1 – „Diabeł”
  • przystanek 2 – „Bloki skalne”
  • przystanek 3 – „Dwie skały”
  • przystanek 4 – punkt widokowy
  • przystanek 5 – „Samotna skała”
  • przystanek 6 – „Głaz”
  • przystanek 7 – jaskinia „Diabla Dziura”
  • przystanek 8 – „Grzyb”
  • przystanek 9 – „Skała Kapa”

Obok rezerwatu przebiega oznakowany, długodystansowy szlak turystyki pieszej[1]

szlak turystyczny zielony odcinek: Bobowa– Bukowiec (rezerwat Diable Skały) – Jamna
„Diabeł”
„Bloki skalne”
„Grzyb”
„Skała Kapa”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mapa turystyczna. Pogórze Ciężkowickie. Kraków: Compass, 2005. ISBN 83-89165-98-8.
  2. Regionalna Dyrekcja Ochrony środowiska w Krakowie. Rejestr rezerwatów przyrody województwa małopolskiego. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-10)].
  3. a b Władysław Łoboz. Skalne atrakcje polskich Karpat. Cz., II. Pogórza. [dostęp 2015-03-18].
  4. Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2018-04-30] (pol.).
  5. Tarnowski kurier kulturalny. [dostęp 2015-04-15].
  6. Na podstawie zamontowanej w rezerwacie tablicy informacyjnej