Roman Niewiarowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Niewiarowicz
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1902
Lwów
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1972
Warszawa
Zawód aktor, reżyser teatralny, scenarzysta
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Roman Stanisław Niewiarowicz (ur. 15 stycznia 1902 we Lwowie, zm. 22 lipca 1972 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny oraz filmowy, pisarz, scenarzysta. Rotmistrz Wojska Polskiego, oficer ZWZ-AK.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Został aktorem teatralnym. Od 1921 do 1923 oraz od 1925 do 1931 występował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Od 1927 był także reżyserem teatralnym. W okresie II Rzeczypospolitej występował także w innych teatrach polskich. Tworzył również komedie i farsy.

W Wojsku Polskim II RP został awansowany na stopień podporucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[1]. W latach 30. był oficerem rezerwy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich[2].

Po wybuchu II wojnie światowej we wrześniu jako rotmistrz 14 Pułku Ułanów pełnił funkcję adiutanta generała, dowódcy Grupy Operacyjnej (przebywał wówczas w Stanisławowie)[3]. W czasie okupacji niemieckiej nadal udzielał się w teatrze (reżyser w Teatrze Komedia). Równolegle był zaangażowany w konspirację w ramach Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej, funkcjonując pod pseudonimem „Łada”. Wykonywał m.in. zadanie obserwacji i rozpracowania aktora Igo Syma, kolaboranta działającego na rzecz III Rzeszy, zlikwidowanego przez polskie podziemie w 1941. 1 maja 1943 został aresztowany przez Niemców, był więziony na Pawiaku, następnie we Lwowie, po czym skazany na karę śmierci, zaś w wyniku zmiany wymiaru wyroku został skierowany do obozu Groß-Rosen.

Po wojnie nadal był aktorem i reżyserem teatralnym w okresie Polski Ludowej. Reżyserował słuchowiska radiowe oraz współtworzył scenariusze filmowe. Na emeryturze zamieszkiwał w Warszawie. Zmarł 22 lipca 1972. Został pochowany na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 116-4-17,18)[4].

Teatr[edytuj | edytuj kod]

reżyser
  • Gdzie diabeł nie może tam babę pośle (1945)
  • Moralność pani Dulskiej (1949)
  • Ciotunia (1951)
  • Polacy nie gęsi (1953)
  • Mieszkanie 3 (1954)
  • Noce narodowe (1954)
  • Leokadia (1957)
  • Nigdy nic nie wiadomo (1957)
  • Mademoiselle (1958)
  • Gdzie diabeł nie może (1959)
  • Czajka (1960)
  • Damy i huzary (1961)
  • Fedra (1963)
  • Śluby panieńskie (1963)
  • Kleopatra (1963)
  • Pies ogrodnika (1964)
  • Żabusia (1965)
  • Kobiety stamtąd (1966)

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

scenarzysta
aktor

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 126.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 595.
  3. Józef Miński. Ostatnie dni rozgłośni lwowskiej. „Biuletyn”. Nr 34, s. 32-33, Czerwiec 1978. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. Cmentarz Stare Powązki: OLGA MOCHNACKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2018-11-30].
  5. M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 na wniosek Ministra Kultury i Sztuki, s. 1655.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]