Roman Zatwarnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Roman Zatwarnicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1916
Lwów
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1992
Bielsko-Biała
Zawód, zajęcie konstruktor lotniczy
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Roman Aleksander Zatwarnicki, (ur. 13 maja 1916, zm. 26 kwietnia 1992) – polski pilot, konstruktor szybowcowy w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej, pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem syn Aleksandra i Marii z domu Kastner. W 1934 uzyskał maturę w XI Państwowym Gimnazjum im. Jana i Andrzeja Śniadeckich we Lwowie. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, jej dyplom nostryfikował w 1940 na AGH[1]. W czasie studiów został członkiem korporacji akademickiej Slavia[2].

W 1937 rozpoczął szkolenie lotnicze i w tym samym roku uzyskał kategorie A, B i C pilota szybowcowego. Wstąpił do lwowskiego Związku Awiatycznego Studentów Politechniki Lwowskiej, od 1939 był członkiem Aeroklubu Lwowskiego[3]. W 1939 został również członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (SIMP). W latach 1937-1940 pracował jako asystent na Katedrze Geometrii Wykreślnej Politechniki Lwowskiej, w 1940 r. rozpoczął pracę w Warsztatach Szybowcowych Nr 5, gdzie jako inżynier wiodący nadzorował budowę szybowców Us-6 i Sza-10. Po zajęciu Lwowa przez Niemców pracował w różnych przedsiębiorstwach nie związanych z szybownictwem[3].

W 1945 repatriował się ze Lwowa do Polski, gdzie nawiązał kontakt z organizatorami Instytutu Szybownictwa w Bielsku. W IS rozpoczął pracę od 1 listopada 1946 r., jego pierwszą konstrukcją była wyciągarka szybowcowa SZD-X oraz ściągarka liny holowniczej[1]. Pod jego kierownictwem opracowano dokumentację SZD-22 Mucha Standard i SZD-19 Zefir 2. W latach 1949-58 uczył przedmiotów lotniczych w Technikum Lotniczym w Bielsku-Białej.

W trakcie swej pracy brał udział w konstruowaniu szybowców:

W 1981 odszedł na emeryturę, ale dalej pracował w SZD w charakterze rzecznika patentowego oraz tłumacza tekstów technicznych w zakresie języka angielskiego, niemieckiego i rosyjskiego[3].

Był autorem książki Mechanik wciągarkowy i ściągarkowy oraz współautorem Podręcznik pilota szybowcowego. Publikował artykuły w "Technice Lotniczej", "Magazynie Technologa Lotnictwa" oraz "Skrzydlatej Polsce"[1].

Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Brązowym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju, Złotą Odznaką SIMP, Złotą Odznaką Honorową NOT[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mała encyklopedia lotników polskich: Roman Zatwarnicki. „Skrzydlata Polska”. 23/1977, s. 10, 5 czerwca 1977. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. 
  2. Slavia
  3. a b c d Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9