Romuald Gumiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romuald Gumiński
Romuald Gumiński
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1896
Warszawa
Data i miejsce śmierci 26 października 1952
Warszawa
Profesor nauk klimatologicznych
Doktorat 1929filozofia
Habilitacja 1932
Wolna Wszechnica Polska
Profesura 1951
Uczelnia Państwowy Instytut Meteorologiczny
Uniwersytet Warszawski
SGGW
Okres zatrudn. 1923-1952

Romuald Gumiński (ur. 20 listopada 1896 w Warszawie, zm. 26 października 1952 tamże) – polski klimatolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

W roku 1918 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego w zakresie geografii. Służba wojskowa na krótko przerywa tok jego studiów; zdemobilizowany w roku 1921, wraca natychmiast do Zakładu Geografii, gdzie pod kierunkiem prof. Stanisława Lencewicza rozszerza i pogłębia swoje zamiłowania w dziedzinie meteorologii i klimatologii. W roku 1929 na podstawie monograficznej pracy pt: "Wilgotność powietrza w Polsce" uzyskuje stopień doktora filozofii. W roku 1923 podejmuje pracę w Państwowym Instytucie Meteorologicznym, szybko przechodzi kolejne szczeble: asystenta, adiunkta, naczelnika wydziału klimatologicznego, wreszcie wicedyrektora, a nawet okresowo dyrektora PIM. Zajmował się pracą redaktorską „Wiadomości Meteorologicznych”, czy „Roczników Państwowego Instytutu Meteorologicznego”. Jego zasługą jest stworzenie w Państwowym Instytucie Meteorologicznym działu meteorologii rolniczej, przekształconego po wojnie na referat klimatologii rolniczo-leśnej. W 1930 został delegowany do Czechosłowacji, Austrii i Niemiec dla zapoznania się z pracami analogicznych placówek zagranicznych. W roku 1932 habilitował się w zakresie klimatologii w Wolnej Wszechnicy Polskiej, w roku 1937 uzyskał weryfikację stopnia docenta przez Ministerstwo, w roku 1949 został przeniesiony do SGGW. W roku 1951 został mianowany profesorem Uniwersytetu Warszawskiego i kierownikiem świeżo utworzonej Katedry Klimatologii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi. W czasie okupacji nie przerywa pracy i prowadzi wykłady na tajnym uniwersytecie. Dawni słuchacze z rozrzewnieniem wspominają, jak to profesor, pomimo niesłychanego wówczas tłoku w tramwajach, pieczołowicie przewoził przyrządy, aby studentom dać choć namiastkę ćwiczeń. Olbrzymią nie dość znaną,zasługą profesora Gumińskiego jest rewindykowanie całego archiwum PIM, wywiezionego w 1944 do Niemiec. Po powstaniu warszawskim profesor wraz z rodziną został wywieziony do Niemiec na roboty. Koniec wojny zastał go w Turyngii, w pobliżu Gothy, gdzie, jak mu było wiadomo, zostało zdeponowane archiwum PIM. We wrześniu 1946 wrócił do Warszawy przywożąc 73 skrzynie rewindykowanych materiałów. Natychmiast po powrocie podjął pracę w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym, najpierw na stanowisku konsultanta naukowego, a od lipca 1947 zastępcy dyrektora do spraw meteorologii; na tym stanowisku pozostał aż do śmierci. Autor szeregu publikacji dotyczących klimatu na ziemiach polskich. Twórca stosowanej po dziś dzień regionalizacji rolniczo-klimatycznej. Pochowany na warszawskich Powązkach (kwatera 199 rząd 2).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zofia Kaczorowska "Prof. Romuald Gumiński – wspomnienie pośmiertne" [w:] "Prace i studia geograficzne" tom 28 wyd. Warszawa 2001 s.33-38
  • Alina Sokołowska "Romuald Gumiński (1897-1952)" [w:] Polski Słownik Biograficzny tom IX wyd. 1960-1961 s. 146