Ruściński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rekonstrukcja według słownego opisu Niesieckiego, Żernickiego oraz ilustracji Ostrowskiego, Siebmachera i Gajla
Rekonstrukcja wizerunku według Herbów miast, gmin i powiatów województwa pomorskiego

Ruściński (Ruszczyc, Ruszczyński, Ruszcziński) – polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu czerwonym lew wspięty z głową strusia, srebrny. Brak korony i klejnotu. Labry czerwone, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb wymienia Nowy Siebmacher, Kasper Niesiecki (Korona polska), Emilian Szeliga-Żernicki (Der polnische Adel, Die polnischen Stammwappen) i Juliusz Karol Ostrowski (Księga herbowa rodów polskich), przy czym Niesiecki stwierdza, że Ruściński nosił herb Lew z głową strusia[2]. Zapis ten był później interpretowany przez Ostrowskiego jako hybryda lwa z głową strusia. Inny punkt widzenia przedstawiono w publikacji poświęconej herbom miast, gmin i powiatów na Pomorzu. Tam herbem miał być lew, zaś głowa strusia stanowić miała klejnot[3]. W herbie zaprojektowanym w XVIII wieku dla Kartuzji kaszubskiej jednym z elementów jest dwuogonowy lew albo lampart[4].

Wedle Ostrowskiego, herb własny rodziny osiadłej w Prusach Zachodnich i na Kujawach w XIV wieku[5].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Ruściński (Ruszczyński, Ruszcziński, Ruszczyc[6]).

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 8. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1841, s. 195.
  3. Beata Możejko, Błażej Śliwiński: Herby miast, gmin i powiatów województwa pomorskiego. T. 1. Gdańsk: Oficyna Pomorska, 2000, s. 55. ISBN 83-86527-95-1.
  4. Kartuzy - pradzieje.pl. [dostęp 28 listopada 2012].
  5. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 332.
  6. Emilian Szeliga-Żernicki: Die polnischen Stammwappen : ihre Geschichte und ihre Sagen. Hamburg: Verlag vin Henri Grand, 1904.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]