Rybołówka brunatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rybołówka brunatna
Anous stolidus[1]
(Linnaeus, 1758)
Rybołówka brunatna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina mewowate
Rodzaj Anous
Gatunek rybołówka brunatna
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Portal Portal Zoologia

Rybołówka brunatna, rybitwa brunatna[3] (Anous stolidus) – gatunek średniego ptaka morskiego z rodziny mewowatych (Laridae). Zamieszkuje wyspy. Niektóre populacje rybitw są wędrowne. Raz w roku opuszczają ląd, gdzie mieszkają, kierując się najczęściej na południe. Inne populacje przez cały rok pozostają w pobliżu swych kolonii.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek po raz pierwszy opisał Karol Linneusz w 1758. Przydzielił mu nazwę Sterna stolida; obecnie IOC umieszcza ptaka w rodzaju Anous. Holotyp pochodził z Jamajki[4]. IOC wyróżnia 4 podgatunki; autorzy Handbook of the Birds of the World wyszczególniają także piąty, plumbeigularis, który – jeśli niewyszczególniony – zawiera się w pileatus[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Osiąga 38 do 45 cm długości, 75-86 cm rozpiętości skrzydeł oraz 175 do 185 g[5]. Wymiary szczegółowe dla ptaków z Culebra (Portoryko; przedział wartości już uśrednionych lub średnia): długość dzioba 42,3 mm, długość skrzydła 270–272 mm, długość stopy 67 mm[6]. Dorosłe ptaki mają korpus, skrzydła oraz ogon brązowe. Lotki czarne, sterówki czarniawe; ogon ma kształt klinowaty. Ciemię jasnoszare. Dziób czarny, ostro zakończony. Tęczówka brązowa; oko otacza niekompletna biała obrączka oczna[5].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla zależnie od podgatunku[7]:

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie stanowią ryby i głowonogi. Zbiera je wprost z powierzchni wody, nie stosuje metody gwałtownego rzucania się do niej. Na Galapagos obserwowanie kleptopasożytnictwo wobec pelikana brunatnego (Pelecanus occidentalis). Żeruje w małych grupach, podąża za drapieżnymi rybami, jak tuńczyki – łapie ryby, które uciekły przenimi bliżej powierzchni. Wydaje z siebie wysokie, gardłowe kaark, eye-ak arrowk, podobne do głosu młodych krukowatych[5].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo umieszczone pośród roślinności, 0,1 do 10 m nad ziemią. Stanowi niechlujną strukturę z roślinności morskiej i patyków. Niekiedy umieszczone na ziemi składa się jedynie ze zbieraniny materii roślinnej. Może być wyściełane muszlami lub fragmentami korali. Samica składa jedno, płoworóżowe jajo. Oba ptaki z pary wysiadują je przez 35 do 36 dni. Młode są w pełni opierzone blisko dwa miesiące po wykluciu[5].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako najmniejszej troski[8]. Całkowita liczebność populacji nieznana, trend szacownay na stabilny. Występuje na 55 obszarach uznanych za ostoje ptaków IBA. Jest to m.in. Sea Cow Island (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Rawaki (Feniks), Bird Island (Seszele) i Johnston Atoll[8].

Przypisy

  1. Anous stolidus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Anous stolidus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Paweł Mielczarek, Włodzimierz Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 89, 1999. ISSN 0550-0842. 
  4. 4,0 4,1 Gochfeld, M., Burger, J. & Kirwan, G.M. rok = 2013: Brown Noddy (Anous stolidus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2013). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. [dostęp 20 grudnia 2014].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Nicole Bouglouan: Brown Noddy. Oiseaux-Birds, 22 listopada 2013. [dostęp 20 grudnia 2014].
  6. J. W. Chardine & R. D. Morris. Sexual dimorphism and assortative mating in the Brown Noddy. „The Condor”. 91, s. 870, 1989. 
  7. F. Gill & D. Donkser: Coursers, noddies, gulls, terns, auks & sandgrouse. IOC World Bird List (v4.4). [dostęp 20 grudnia 2014].
  8. 8,0 8,1 Brown Noddy Anous stolidus. BirdLife International. [dostęp 20 grudnia 2014].