STS-6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-6
Emblemat STS-6
Dane misji
Indeks COSPAR 1983-026A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-6
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-6
Od lewej: Donald Peterson, Paul Weitz, Story Musgrave, Karol Bobko
Dowódca Paul Weitz
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 4 kwietnia 1983 18:30 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 295 km
Perygeum 288 km
Okres orbitalny 90,4 min
Inklinacja orbity 28,5°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards AFB
Lądowanie 9 kwietnia 1983 18:53 UTC
Czas trwania misji 5 dni, 0 godz, 23 min, 42 sek
Przebyta odległość 3 370 437 km
Liczba okrążeń Ziemi 81
Program lotów wahadłowców

STS-6 (ang. Space Transportation System) – pierwsza misja wahadłowca kosmicznego Challenger i szósta programu lotów wahadłowców[1].

Załoga[1][2][edytuj]

*(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj]

Cel misji[1][edytuj]

Pierwszy lot nowego wahadłowca Challenger, umieszczenie na orbicie satelity telekomunikacyjnego TDRS-1 (Tracking and Data Relay Satellite) oraz pierwszy kosmiczny spacer (EVA) załogi promu kosmicznego.

Spacer kosmiczny[1][edytuj]

Musgrave podczas EVA
  • Musgrave i Peterson – EVA 1
    • Początek EVA 1: 7 kwietnia 1983
    • Koniec EVA 1: 8 kwietnia 1983
    • Czas trwania: 4 godz. 17 min

Misja[3][edytuj]

Start przewidziany początkowo na 20 stycznia 1983 roku był trzykrotnie odkładany; dwukrotnie z powodu usterek technicznych (przeciek paliwa) i za trzecim razem ze względu na szalejącą przed startem burzę piaskową, która spowodowała przedostanie się pyłu do niektórych urządzeń pomiarowych, znajdujących się na pokładzie wahadłowca. Ostatecznie wahadłowiec wystartował 4 kwietnia 1983 roku. Była to pierwsza misja drugiego po Columbii wahadłowca. Podczas startu po raz pierwszy zastosowano nowy, lżejszy główny zbiornik paliwa, a także nowe, lżejsze rakiety pomocnicze SRB. Głównym celem misji było wyniesienie na orbitę geostacjonarną pierwszego satelity komunikacyjnego systemu TDRSS, którego zadaniem jest zapewnienie komunikacji między satelitami rządowymi USA, wahadłowcami a stacjami naziemnymi. Satelita miał się ustabilizować na 41° długości geograficznej zachodniej. Orbita stacjonarna została osiągnięta dopiero po kilku miesiącach, dzięki wielu interwencjom zdalnym i próbom uruchomienia silników korekcyjnych przez naziemną stację oraz po zużyciu prawie całego zapasu posiadanego paliwa. Przyczyną był defekt rakiety napędowej IUS. Inne zaplanowane prace i badania dotyczące m.in. produkcji ultraczystych lekarstw w warunkach nieważkości zostały zrealizowane.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 157. ISBN 83-7167-224-1.
  2. Robert Godwin: Space Shuttle. Warszawa: Prószyński Media Sp. z o.o., 2011, s. 51, seria: Historia podboju Kosmosu. ISBN 978-83-7648-973-5.
  3. Władysław Geisler. Kosmiczne loty załogowe w roku 1983. „Astronautyka”. 2 (132), s. 9, 1983. Polskie Towarzystwo Astronautyczne (pol.). 

Bibliografia[edytuj]