STS-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
STS-7
Emblemat STS-7
Dane misji
Indeks COSPAR 1983-059A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-7
Pojazd
Wahadłowiec Challenger
Załoga
Zdjęcie STS-7
L-P: Ride, Fabian, Crippen, Thagard, Hauck
Dowódca Robert Crippen
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 18 czerwca 1983
11:33 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 296 km
Perygeum 291 km
Okres orbitalny 90,4 min
Inklinacja orbity 28,5°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards AFB
Lądowanie 24 czerwca 1983
Czas trwania misji 6 dni, 2 godz, 23 min, 59 sek
Przebyta odległość 4 072 553 km
Liczba okrążeń Ziemi 97
Program lotów wahadłowców

STS-7 (ang. Space Transportation System) – druga misja wahadłowca kosmicznego Challenger i siódma programu lotów wahadłowców. Po raz pierwszy na pokładzie wahadłowca znalazła się kobieta – Sally Ride, był to też pierwszy w historii lot Amerykanki w Kosmos[1].

Załoga[1][edytuj]

*(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj]

Cel misji[1][2][edytuj]

Umieszczenie na orbicie satelitów telekomunikacyjnych Anik-C2 oraz Palapa-B1. Satelitę SPAS-01 umieszczono na orbicie w celu wykonania badań oraz zdjęć fotograficznych wahadłowca z niewielkiej odległości, a następnie zabrano do wnętrza Challengera, aby dostarczyć go na Ziemię. Platformy SPAS (Shuttle Pallet Satellite) wykorzystywano początkowo do testowania materiałów i sensorów przewidywanych dla amerykańskiego programu Gwiezdnych Wojen (misje STS-7 i STS-39[3].

Przebieg misji[4][edytuj]

Załoga, pierwszy raz 5-osobowa, umieściła na orbicie satelitę telekomunikacyjnego Anik C-2 kanadyjskiego operatora TELESAT (satelita został ustabilizowany na orbicie geostacjonarnej na 112,5° długości geograficznej zachodniej) oraz indonezyjskiego satelitę PALAPA (B-1), ustabilizowanego na orbicie geostacjonarnej na 108° długości wschodniej, jak również satelitę SPAS-01 z Republiki Federalnej Niemiec, który przez 4 godziny i 19 minut poruszał się po orbicie zbliżonej do orbity wahadłowca, w odległości około 300 m, wykonując różne badania fizyczne i fotografując wahadłowiec, a następnie został zdjęty z orbity i zabrany z powrotem do luku oraz przewieziony na Ziemię. Dr Sally Ride obsługiwała m.in. manipulator RMS, którym wynoszono na zewnątrz sztuczne satelity, i zabrano jeden z nich z powrotem. Na pokładzie wahadłowca wykonano też różne obserwacje i doświadczenia naukowe oraz eksperymenty biologiczne.

Incydent[edytuj]

Podczas orbitowania okno wahadłowca zostało uszkodzone przez kosmicznego śmiecia[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Tomáš Přibyl: Dzień, w którym nie wróciła COLUMBIA. Bielsko-Biała: Wydawnictwo >DEBIT<, 2003, s. 157. ISBN 83-7167-224-1.
  2. Władysław Geisler. Kronika astronautyczna. Pierwszy murzyn na orbicie.. „Astronautyka”. 5 (129), s. 24, 1983. Polskie Towarzystwo Astronautyczne (pol.). 
  3. Misje free-flyer. Poznań: Amermedia Sp. z o.o., 2014, s. 21, seria: Kosmos. Tajemnice Wszechświata. Encyklopedia Astronomii i Astronautyki.. ISBN 978-83-252-2324-3.
  4. Władysław Geisler. Kosmiczne loty załogowe w roku 1983. „Astronautyka”. 2 (132), s. 8-10, 1984. Polskie Towarzystwo Astronautyczne (pol.). 
  5. Orbital Debris Photo Gallery

Bibliografia[edytuj]