Salif Keita (piłkarz malijski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Salif Keita
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Salif Keïta Traoré
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1946
Bamako, Mali
Wzrost 176 cm
Pozycja napastnik
Informacje klubowe
Klub Zakończył karierę
Kariera juniorska
Lata Klub
1960–1963 Stade Malien
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1963 Pionniers Ouolofobougou
1963–1965 Real Bamako
1965–1966 Stade Malien
1966–1967 Real Bamako
1967–1972 AS Saint-Étienne 149 (125)
1972–1973 Olympique Marsylia 18 (10)
1973–1976 Valencia CF 74 (23)
1976–1979 Sporting CP 63 (32)
1979–1980 New England Tea Men 39 (17)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1963–1972  Mali 13 (11)

Salif Keïta Traoré (ur.8 grudnia 1946 w Bamako) - malijski piłkarz, grający na pozycji napastnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki w Mali[edytuj | edytuj kod]

Salif Keita karierę zaczynał w zespołach juniorskich Stade Malien w 1960 roku, a w 1963 roku rozpoczął karierę profesjonalną w innym stołecznym klubie Realu Bamako.

W malijskiej ekstraklasie reprezentował barwy Stade Malien (1965-66) i Realu Bamako (1963-65 i 1966-67), z którymi Keicie nie było dane cieszyć się z mistrzostwa, ale trzykrotnie zdobywał z nimi Puchar Mali (dwukrotnie z Realem Bamako, raz z Stade Malien).

Kariera we Francji[edytuj | edytuj kod]

W 1967 roku, 20-letni Keita wyjechał do Francji grać w AS Saint-Étienne, z którym wygrywał trzy razy z rzędu (1968-70) ligę francuską oraz dwa razy zdobył Puchar Francji w roku 1968 i 1970. W ostatnich dwóch sezonach w drużynie Les Verts, Salif Keita mimo imponującej liczby bramek strzelonych w lidze w tym okresie: 71 (42 w sezonie 1970/1971, 29 w sezonie 1971/1972, nie zdobył już z tą drużyną żadnych trofeów, ale w 1970 roku wygrał plebiscyt na najlepszego piłkarza Afryki[1].

Latem 1972 roku, po pięciu latach gry w Saint-Étienne, Keita przeniósł się do Olympique Marsylia. Klub później próbował zmusić Keitę do przyjęcia obywatelstwa francuskiego. Ponieważ temu się sprzeciwił, w 1973 roku, po roku pobycie w Marsylii przeniósł się na Półwysep Iberyjski.

Kariera na Półwyspie Iberyjskim[edytuj | edytuj kod]

W 1973 roku, przeniósł się do hiszpańskiej Valencii. Hiszpańskie gazety zostały oskarżone o rasizm wobec Keity, których tytuły gazet brzmiały: Valencia miała kupić Niemców i wraca z czarnym, ale kibice bardzo uwielbiali Keitę, który w swoim debiucie strzelił dla Valencii dwie bramki w wygranym meczu z Realem Oviedo[2]. Podczas gry w Hiszpanii zyskał przydomek La Perla Negra de Mali (czarna perła z Mali).

W 1976 roku po trzech latach pobytu w Walencji, Keita przeszedł do Sportingu, gdzie zastąpił popularnego napastnika zespołu, Hektora Yazalde. W ciągu trzech lat gry w Lizbonie, Keita zdobył z drużyną tylko Puchar Portugalii w 1978 roku. W 1979 roku, Keita wyjechał do Stanów Zjednoczonych grać w klubie New England Tea Men, w którym w roku 1980 w wieku 34 lat zakończył sportową karierę.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku, Salif Keita otworzył w Mali popularną szkółkę piłkarską (nazwaną jego imieniem)In 1994, która w znacznym stopniu przyczyniła się do sukcesów reprezentacji tego kraju.

W 1995 roku, w Bamako założono klub Centre Salif Keita, nazwany jego imieniem.

W 1998 roku, gwinejski reżyser, Cheik Doukouré nakręcił film na temat życia i kariery Keity pt."Le Ballon d'or".

W czerwcu 2005 roku, Keita został wybrany na funkcję szefa Malijskiej Federacji Piłkarskiej, którą pełni do dziś. W 2006 roku, Afrykańska Federacja Piłkarska (CAF) umieściła go na liście 200 najlepszych afrykańskich piłkarzy wszech czasów w ostatnich 50 latach[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1963 roku, w wieku niespełna 17 lat, stał się najmłodszym zawodnikiem grającym w reprezentacji Mali. W 1972 roku, zdobył wraz z reprezentacją srebrny medal Puchar Narodów Afryki. Po tym turnieju Salif Keita ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Stade Malien[edytuj | edytuj kod]

Real Bamako[edytuj | edytuj kod]

AS Saint-Étienne[edytuj | edytuj kod]

Sporting CP[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Piłkarz Roku Afryki: 1970

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Keita jest wujkiem malijskiej gwiazdy, Seydou Keity, odnoszącego największe swe sukcesy z FC Barceloną[4] oraz Mohameda Sissoko, znanego z gry w Valencii, Liverpoolu and Juventusie.

Kuzyn Keity, Sidi Yaya Keita, również jest piłkarzem, grającym na pozycji pomocnika, znanym z występów w francuskich klubach.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]