Saluin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Saluin
Satelitarne zdjęcie delty rzeki (1994)
Satelitarne zdjęcie delty rzeki (1994)
Kontynent Azja
Rzeka
Długość 3200[1] km
Powierzchnia zlewni 325 000[1] km²
Źródło
Miejsce Tanggula Shanmai
Wysokość 5350
Współrzędne 32°43′15″N 92°13′33″E/32,720833 92,225833
Ujście
Recypient Morze Andamańskie
Wysokość 0
Współrzędne 16°11′39″N 97°35′00″E/16,194167 97,583333
Mapa
Mapa zlewiska Saluinu
Mapa zlewiska Saluinu

Saluin (chiń. upr.: 怒江; pinyin: Nù Jiāng; tyb. རྒྱལ་མོ་རྔུལ་ཆུ།, Wylie rGyl mo rNGul chu, ZWPY Nag qu; birm. သံလွင်မြစ်) – rzeka w Chinach i Mjanmie.

Swoje źródła rzeka ma w lodowcach gór Tangla. Saluin płynie na wschód przez Wyżynę Tybetańską, potem skręca na południe i płynie wąską doliną, równolegle do górnego Mekongu i Jangcy. W górnym biegu posiada liczne progi i wodospady. Następnie przepływa skrajem Wyżyny Junnan-Kuejczou, przez Wyżynę Szan, by wpaść do Morza Andamańskiego (zatoka Mortaban]]. Największym miastem, przez które przepływa, jest Mulmejn[1]. Charakteryzuje się bardzo wysokimi wahaniami poziomu między okresem suszy a monsunów - ok. 20 m[2]. Nie ma większych dopływów, powierzchnia dorzecza wynosi 325 tys. km², a na większości swej długości (łącznie 3200 km) jest niespławna[1].

Do żeglugi nadaje się tylko pierwsze 120 km dolnego biegu[2]; wyżej liczne przeszkody w szybkim nurcie nie pozwalają na takie wykorzystanie rzeki (poza, lokalnie, niewielkimi jednostkami), w związku z czym rzeka wykorzystywana jest głównie do spławiania drewna[3]. Płynąc w większości głębokim kanionem, stanowi poważną barierę dla komunikacji wschód-zachód; przekracza ją w środkowym biegu Droga Birmańska[2]. W biegu dolnym wyznacza częściowo granicę birmańsko-tajlandzką (ok. 130 km)[3].

Przypisy

  1. a b c d Saluin. W: Słownik geografii świata. Józef Szaflarski (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1971, s. 733.
  2. a b c Thanlwin. W: The Columbia Encyclopedia. The Columbia University Press, 2016.
  3. a b Salween River (ang.). W: Encyclopædia Britannica Online [on-line]. Encyclopædia Britannica Inc., 2016. [dostęp 2016-04-03].