Sami Frey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sami Frey
Brigitte Bardot i Sami Frey w Saint-Tropez (1963)
Brigitte Bardot i Sami Frey w Saint-Tropez (1963)
Imię i nazwisko Samuel Frey
Data i miejsce urodzenia 13 października 1937
Francja Paryż
Zawód aktor
Lata aktywności od 1956
Odznaczenia
Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Samuel Frei[1], lepiej znany jako Sami Frey (ur. 13 października 1937 roku[2] w Paryżu[3]) − francuski komik i aktor o polsko-żydowskich korzeniach[4][5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Paryżu jako syn polskich emigrantów żydowskich we Francji. Jego rodzice zmarli w obozie deportacji nazistów w czasie II wojny światowej. Według słów Brigitte Bardot, której wyznał prawdę, że w czasie akcji deportacyjnej został ukryty w koszu na bieliznę do prania z domu. W rzeczywistości zawdzięcza swoje przetrwanie babci Chayi Wolf, u której się schronił podczas aresztowania matki. Był deportowany. Sami opuścił Paryż z dziadkiem Chraïmem i po wielu wędrówkach dotarli późnym 1943 do Rodez, gdzie mieszkał jego wujek Marcel Gassouk i ciotka Françoise Wolf. Pozostał tam aż do swojej pełnoletności. Jako nastolatek rozpoczął studia na Cours Simon[6].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W wieku 18 lat pojawił się w pierwszym filmie Napoleon (1955) z Michèle Morgan, Marią Schell, Jeanem Marais, Serge Reggianim i Jeanem Gabin. Rok potem Robert Hossein zaangażował go do niewielkiej roli w filmie Wybacz nasze winy (Pardon­nez nos offenses, 1956)[7] u boku Mariny Vlady. Po wystepach w kilku sztukach, stał się rozpoznawalny dzięki roli Gilberta Telliera, kochanka Dominique Marceau (Brigitte Bardot) we francusko-włoskim dramacie Henri'ego-Georgesa Clouzota Prawda (La Vérité, 1960)[8]. Potem grał w filmach Rogera Vadima Siedem grzechów głównych (Les Sept péchés capitaux, 1961), Agnesa Vardy Cleo od piątej do siódmej (Cleo de 5 a 7, 1962) czy Jean-Luca Godarda Amatorski gang (Bande á part, 1964).

W latach 1966-1968 brał udział w wielu przedstawieniach wystawianych w Théâtre Antoine-Simone-Berriau przez Claude'a Régy i przyczynił się do objawienia we Francji współczesnego teatru angielskiego Harolda Pintera.

Za rolę francuskiego poety, dramaturga i teoretyka Antonina Artauda w dramacie W towarzystwie Antonina Artauda (En compagnie d'Antonin Artaud, 1993) otrzymał nagrodę Złotego Bayarda na festiwalu filmów francuskojęzycznych w Namur[9].

W 2015 roku, można go było zobaczyć w roli księdza de Hambye'a w filmie Marguerite i Julien (Marguerite et Julien) obok Jérémie'go Elkaïma, podczas części oficjalnej selekcji festiwalu w Cannes[10].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1958: Niebezpieczne gry (Les Jeux dangereux) jako Arpia
  • 1959: Nocny łowca (La nuit des traqués) jako Vicky
  • 1960: Prawda (La Vérité) jako Gilbert Tellier
  • 1961: Młodość na noc (Jeunesse de nuit/Gioventù di notte) jako
  • 1961: Siedem grzechów głównych (Les Sept péchés capitaux) jako Kochanek (segment "Pycha")
  • 1962: Cleo od piątej do siódmej (Cleo de 5 a 7) jako Le croque-mort
  • 1962: Thérèse Desqueyroux jako Jean Azevedo
  • 1964: Amatorski gang (Bande á part) jako Franz
  • 1964: Słabość umysłu (La Costanza della ragione) jako Bruno
  • 1965: Kim jesteś, Polly Maggoo? (Qui êtes-vous, Polly Maggoo?) jako książę Igor
  • 1966: Angelika i król (Angélique et le roy) jako Bachtiary Bey
  • 1971: Małżonkowie roku drugiego (Les Maries de l'an deux) jako markiz de Geron
  • 1972: Paulina 1880 jako Cirillo Pandolfini
  • 1972: Cezar i Rozalia (César et Rosalie) jako David
  • 1974: Słodki film (Sweet Movie) jako Macho
  • 1982: Śmiertelny wyścig (Mortelle randonnée) jako Ralph Forbes
  • 1984: Mała doboszka (The Little Drummer Girl) jako Khalil
  • 1984: Relacje rodzinne (La vie de famille) jako Emmanuel
  • 1986: Czarna wdowa (Black Widow) jako Paul Nuytten
  • 1988: Kamień filozoficzny (L'Œuvre au noir) jako Prieur des Cordeliers
  • 1988: Wojna i pamięć (War and Remembrance; miniserial) jako Avram Rabinovitz
  • 1990: Afrykanka (L'Africana) jako Victor
  • 1992: Głos (La Voix) jako Gilles
  • 1994: W towarzystwie Antonina Artauda (En compagnie d'Antonin Artaud) jako Antonin Artaud
  • 1994: Córka d'Artagnana (La Fille de d'Artagnan) jako Aramis
  • 1995: Miłość małżeńska (L'Amour conjugal) jako Nathan Le Cerf
  • 1996: Kłamcy (Les Menteurs) jako Marcus Dourmer
  • 2000: Aktorzy (Les Acteurs) w roli samego siebie
  • 2004: Anthony Zimmer jako Akerman
  • 2006: Reżyser ceremonii ślubnych (Il Regista di matrimoni) jako Principe di Gravina
  • 2008: Nuit de chien jako Barcala

Przypisy

  1. Sami Frey (ang.). Listal. [dostęp 12-08-2015].
  2. Sami Frey - Biography - Movies & TV (ang.). The New York Times. [dostęp 12-08-2015].
  3. Sami Frey (1937) (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 12-08-2015].
  4. French Actor Sami Frey (ang.). The Forward. [dostęp 12-08-2015].
  5. Sami Frey (ang.). TVGuide.com. [dostęp 12-08-2015].
  6. Sami Frey (fr.). AlloCiné. [dostęp 12-08-2015].
  7. Sami Frey (1937): Muses, Cinematic Men (ang.). The Red List. [dostęp 12-08-2015].
  8. Sami Frey (ang.). French New Wave Actor. [dostęp 12-08-2015].
  9. Sami Frey (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 12-08-2015].
  10. Sami Frey (fr.). Gala. [dostęp 12-08-2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]