Satledź

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Satledź
Ilustracja
Dolina rzeki ok. 1857 roku
Kontynent Azja
Państwo  Chiny
 Indie
 Pakistan
Rzeka
Długość 1500 km
Powierzchnia zlewni ok. 395 tys. km²
Źródło
Miejsce La’nga Co
Współrzędne 30°50′39,1″N 81°12′16,6″E/30,844200 81,204600
Ujście
Recypient Indus
Współrzędne 29°20′57,3″N 71°01′41,5″E/29,349260 71,028200
Położenie na mapie Indii
Mapa lokalizacyjna Indii
źródło
źródło
ujście
ujście

Satledź (w dolnym biegu także Pandźnad, ang. Sutlej; hindi सतलुज नदी Satladź; urdu ستلج; chiń. 象泉河 Xiàngquán Hé; tyb. གླང་ཆེན་ཁ་འབབ, Wylie: gLang-chen Kha-'bab, ZWPY: Langqên Kanbab; pendżab. ਸਤਲੁਜ, starogr. Hesydrus) – rzeka płynąca przez Chiny, Indie oraz Pakistan. Ma długość 1500 km i dorzecze o powierzchni blisko 395 tys. km²[1].

Swoje źródła ma w jeziorze La’ang Cuo (Rakas), w południowo-zachodnim Tybecie. Przepływa przez Himalaje, płynąc głęboką, przełomową doliną, dalej płynie przez równinę Pandżabu oraz Nizinę Indusu. Tutaj uchodzi do Indusu, którego jest najdłuższym lewym dopływem. Jej główne dopływy to Bjas i Ćanab[1]. Jest wykorzystywana do nawadniania pól i produkcji energii elektrycznej (elektrownia Bhakra Nangal). W dolnym biegu stanowi granicę pakistańsko-indyjską.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. M-R. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 142.