Płetwal czerniakowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sejwal)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płetwal czerniakowy
Balaenoptera borealis[1]
Lesson, 1828
Płetwal czerniakowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd walenie
Podrząd fiszbinowce
Rodzina płetwalowate
Rodzaj płetwal
Gatunek płetwal czerniakowy
Podgatunki[2]
  • B. b. borealis Lesson, 1828
  • B. b. schlegelii (Flower, 1865)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Płetwal czerniakowy[4] lub sejwal[4] (Balaenoptera borealis) – gatunek ssaka z rodziny płetwalowatych (Balaenopteridae), największy fałdowiec po płetwalu błękitnym i finwalu[5]. Zwierzęta te są rzadko obserwowane, gdyż zwykle trzymają się otwartego oceanu. Wędrują zazwyczaj w małych grupach od dwóch do sześciu osobników, choć na żerowiskach znajduje się często większe stada. Sejwale wzbudziły zainteresowanie wielorybników w latach 60. i 70. XX w, w wyniku czego ich populacja została znacznie ograniczona. W oceanach żyje około 55 tys. osobników.

Występowanie[edytuj kod]

Większość oceanów od strefy tropikalnej do subtropikalnej, preferuje umiarkowane wody pelagiczne.

Nazewnictwo[edytuj kod]

W polskiej literaturze zoologicznej gatunek Balaenoptera borealis był oznaczany nazwą „sejwal”[6]. W wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata” aby uniknąć wrażenia że takson ten należy do innego rodzaju, gatunkowi nadano nazwę „płetwal czerniakowy”, jako przynależnego do rodzaju płetwal (Balaenoptera)[4].

Charakterystyka[edytuj kod]

Długość
Samice ok. 14 m, samce ok. 13,5 m (największy znany 21 m)[7].
Masa ciała
Do 45 ton.
Ubarwienie
Ciemno–błękitnoszare.
Pożywienie
Widłonogi, obunogi, szczętki, małe ryby, głowonogi.
Dojrzałość płciowa
Po przekroczeniu przez samice 13,4 m, samce – 12,8 m.
Rozród
Samice sejwala rodzą młode co 2 lata. Ciąża trwa około roku. Noworodek mierzący około 4.5 m długości rodzi się ogonem do przodu. Przez ponad 5 miesięcy jest karmiony mlekiem o bardzo dużej zawartości tłuszczu. Mleko jest wytwarzane w płaskich gruczołach mlecznych, ukrytych w skórnej kieszeni i wstrzykiwane pod ciśnieniem prosto do gardła młodego sejwala. Dzięki temu prawie nie miesza się ono z wodą morską, ponadto jego straty są minimalne, mimo że przekształcony pysk młodego, niezbyt nadający się od ssania, pozostaje nie zamknięty. Dojrzałość płciową sejwale uzyskują w 8-9 roku życia. [8]

Przypisy

  1. Balaenoptera borealis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Balaenoptera borealis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2009-12-29]
  3. Reilly, S.B., Bannister, J.L., Best, P.B., Brown, M., Brownell Jr., R.L., Butterworth, D.S., Clapham, P.J., Cooke, J., Donovan, G.P., Urbán, J. & Zerbini, A.N. 2008. Balaenoptera borealis. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-07]
  4. a b c Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 187. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. S.L. Perry. Special Issue: The Great Whales: History and Status of Six Species Listed as Endangered Under the U.S. Endangered Species Act of 1973. „Marine Fisheries Review”. 61 (1), s. 52–58, 1999. 
  6. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 326, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  7. Shefferly, N.: Balaenoptera borealis. Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 2006-11-04].
  8. Helga Hofmann: Ssaki. Warszawa: KDC, 2001, s. 190.