Ser topiony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ser topiony – produkt pochodny sera, wytworzony przez topienie go z dodatkiem topników. Jako topniki używane są: kwas cytrynowy, kwas winowy, kwas mlekowy i ich sole. Ser przetapiany jest obecnie w temperaturach 90-99 °C.

Różne rodzaje sera topionego
Ser topiony w plasterkach

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwy serów topionych pochodzą od serów z których zostały wytworzone, w ich składzie musi być co najmniej 75% masy sera podstawowego (takiego od którego dany ser nosi nazwę).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze sery topione pojawiły się około 1908 roku w Szwajcarii jako efekt eksperymentów tamtejszych serowarów usiłujących rozwiązać problem nadprodukcji serów tradycyjnych.

W roku 1911 ser topiony uzyskiwany na bazie sera Emmental został skomercjalizowany przez firmę "Gerber".

Pierwszą europejską fabrykę wytwarzającą ser topiony na skalę masową, uruchomili w roku 1917 w Jurze we Francji bracia Graf.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Zaletą sera topionego jest długi okres przydatności do spożycia. Najczęściej do jego wytworzenia stosuje się sery Emmental i Cantal. Bywa, że dla poszerzenia spektrum smakowego dodaje się ser Saint-Paulin lub Roquefort. Często również wzbogaca się go dodatkami; ziołami, pieprzem, szynką, cebulą, pieczarkami a nawet owocami morza.