Short track

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Short track – "wykładanie" (podpieranie się ręką na łuku)

Short track, łyżwiarstwo szybkie na torze krótkim – jedna z najmłodszych wyczynowych dyscyplin sportów zimowych. Narodziła się w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Wpisana do programu zimowych igrzysk olimpijskich.

Wyścigi odbywają się na bardzo krótkim torze, którego pętla standardowo wynosi 111,12 m, a sam tor jest wyznaczany na tafli lodowiska (do hokeja na lodzie). Zawodników jest od czterech do sześciu i wszyscy startują z jednej linii. Dystanse 500, 777, 1000, 1500, 3000, 5000 m. Biegi indywidualne, a także sztafety, w których zawodnik wypycha swojego zmiennika, aby nabrał prędkości. Zmian takich dokonuje się średnio co 1–2 okrążenia. Liczy się kolejność na mecie, do następnego biegu kwalifikuje się dwóch pierwszych z każdego biegu. Zawodnicy w wyniku prędkości rozwijanych do 50 km/h podpierają się ręką na łuku (wykładanie).

Short track w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Tym sportem w Polsce zaczyna interesować się coraz więcej osób. W Białymstoku znajdują się 3 szkoły, które zajmują się trenowaniem zawodników. Ważniejszymi ośrodkami propagującymi short track w Polsce są kluby z Białegostoku, Opola, Elbląga, Sanoka (lodowisko Arena Sanok), Gdańska, Torunia, Nowego Targu oraz Olsztyna i Domaniewic. Pierwsze zawody w Polsce odbyły się podczas uniwersjady w Zakopanem w 1993. Polskę reprezentowali trener: Dariusz Tchórzewski i zawodnicy: Lidia Olcoń-Matuszek, Jarosław Ogórek, Jan Mazur, Maciej Kukułka, Krzysztof Cukier. Byli to prekursorzy short tracku w Polsce.

Pierwsze rekordy Polski zostały ustanowione podczas międzynarodowych zawodów w Sofii w Bułgarii w styczniu 1993, gdzie po raz pierwszy PZŁS wystawił reprezentację Polski w short tracku.

Reprezentanci Polski w short tracku na igrzyskach olimpijskich: Maciej Pryczek (Nagano 1998), Krystian Zdrojkowski (Salt Lake City 2002), Dariusz Kulesza (Turyn 2006), Patrycja Maliszewska (Vancouver 2010, Soczi 2014), Paula Bzura (Vancouver 2010), Jakub Jaworski (Vancouver 2010), Natalia Maliszewska (Pjongczang 2018), Magdalena Warakomska (Pjongczang 2018), Bartosz Konopko (Pjongczang 2018).

Jak dotychczas, w tej konkurencji, Polska w swoim dorobku ma kilka medali Mistrzostw Europy, głównie za sprawą Patrycji Maliszewskiej oraz jeden, srebrny medal Mistrzostw Świata, zdobyty przez jej siostrę Natalię w 2018 roku.

Rekordy świata[edytuj | edytuj kod]

Mężczyźni
Dystans Zawodnik Miasto Data Czas
500 metrów Chińska Republika Ludowa Wu Dajing Stany Zjednoczone Salt Lake City 11 listopada 2018 39,505***
1000 metrów Korea Południowa Hwang Dae-heon Stany Zjednoczone Salt Lake City 12 listopada 2016 1:20,875
1500 metrów Holandia Sjinkie Knegt Stany Zjednoczone Salt Lake City 13 listopada 2016 2:07,943
3000 metrów Korea Południowa Noh Jin-kyu Polska Warszawa 19 marca 2011 4:31,891
sztafeta 3000 m  Korea Południowa* Austria Innsbruck 29 stycznia 2017 3:57,047
sztafeta 5000 m  Węgry** Kanada Calgary 4 listopada 2018 6:28,625***
* Sztafeta w składzie: Jung Hok-young, Kim Si-un, Moon Won-jun, Park Noh-won.
** Sztafeta w składzie: Csaba Burján, Cole William Isaac Krueger, Liu Shaoang, Shaolin Sándor Liu.
*** Wynik będzie podlegał ratyfikacji.
Kobiety
Dystans Zawodniczka Miasto Data Czas
500 metrów Wielka Brytania Elise Christie Stany Zjednoczone Salt Lake City 13 listopada 2016 42,335
1000 metrów Korea Południowa Shim Suk-hee Kanada Calgary 21 październik 2012 1:26,661
1500 metrów Korea Południowa Choi Min-jeong Stany Zjednoczone Salt Lake City 12 listopada 2016 2:14,354
3000 metrów Korea Południowa Jung Eun-ju Chińska Republika Ludowa Harbin 15 marca 2008 4:46,983
sztafeta 3000 m  Holandia* Korea Południowa Pjongczang 20 lutego 2018 4:03,471**
* Sztafeta w składzie: Suzanne Schulting, Yara van Kerkhof, Lara van Ruijven, Jorien ter Mors.
** Wynik będzie podlegał ratyfikacji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]