Siemion Czeluskin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cheluskin S I.JPG

Siemion Iwanowicz Czeluskin (ros. Семен Иванович Челюскин, ur. ok. 1700, zm. 1764) − rosyjski polarnik, oficer marynarki (kapitan Floty Bałtyckiej).

Absolwent założonej przez Piotra I Wielkiego Moskiewskiej Szkoły Nawigacji. W latach 20. XVIII wieku Czeluskin służył na statkach Floty Bałtyckiej jako uczeń nawigatora i nawigator. Jednocześnie ćwiczył opisywanie obszarów przybrzeżnych Zatoki Fińskiej.

W 1733 Pronchishchev otrzymał stopień porucznika. W latach 1733-1743 brał udział w Wielkiej Ekspedycji Północnej. W latach 1735-1736 był nawigatorem na podwójnej łodzi „Jakuck” w wyprawie Wasilija Pronchishcheva. Prowadził dziennik tej wyprawy i opis otwartego brzegu. We wrześniu 1736 r., w związku z chorobą i śmiercią kapitana VV Pronchishcheva, objął dowództwo statku i poprowadził go z Zatoki Tadeusza do ujścia rzeki Olenyok. W grudniu 1736 wyruszył w kulig z mierniczym Nikiforem Czekinem do Jakucka, gdzie udało mu się dotrzeć dopiero latem 1737.

W latach 1738-1739, po remoncie rzeki Jakucka, brał udział w Charitonie Wyprawa Łaptiewa.

W 1742 roku Czeluskin, podróżując zaprzęgiem przez półwysep Tajmyr, dotarł do najdalej na północ wysuniętego cypla Azji. Nazwał go Przylądkiem Północno-Wschodnim. Wiek później Alexander von Middendorff zmienił jego nazwę na cześć odkrywcy na Przylądek Czeluskin.

Jesienią 1742 powrócił do Petersburga, gdzie został awansowany na kadet i służył na różnych stanowiskach we Flocie Bałtyckiej. W 1746 dowodził jachtem „Księżniczka Elżbieta”. W 1751 awansowany na porucznika, 3 lata później na kapitana porucznika. 18 grudnia 1756 przeszedł na emeryturę jako kapitan III stopnia[1][2].

W 1933 roku imieniem Czeluskina nazwano parowiec (SS Czeluskin).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]