Smatruz Krakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wejście po schodach do hali smatruza w Sukiennicach.

Smatruz Krakowski – wielobranżowa hala targowa dla drobnego handlu (miejsce handlu drobnych przekupniów) na krakowskim rynku nie miał jednego, stałego miejsca. W średniowieczu i czasach nowożytnych określany jako smatruz, w Krakowie jako szmatruz[1], z niemieckiego Schmetterhaus.

Lokalizacje krakowskiego smatruza[edytuj | edytuj kod]

  • W Średniowieczu szmatruz krakowski znajdował się przy ratuszu[1]. Przylegał do niego razem z dwoma innymi obiektami, Domem Notariusza oraz Domem Ławników[2] od północy (linia A – B) na wysokości środkowego wejścia do sukiennic.
  • Najprawdopodobniej obiekt krakowskiego smatruza był także osobnym budynkiem w zabudowie śródrynkowej przylegającej do sukiennic (znajdował się w wolnostojącym budynku pomiędzy ratuszem a sukiennicami)[3].
  • Po pożarze zabudowy śródrynkowej w 1445 roku, smatruz został przeniesiony w sąsiedztwo ratusza (był obiektem przylegającym do nieistniejącego już krakowskiego ratusza)[3].
  • Po pożarze w 1555 roku, zrezygnowano z odrębności smatruza. W połowie XVI w. urządzono go na piętrze nad halami krakowskich sukiennic. Prowadziły do niego osobne schody. Obecnie znajduje się tam Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku[1][3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Rynek Główny [w:] Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków: PWN, 2000, s. 862, ISBN 83-01-13325-2.
  2. W. Komorowski, Ratusz Krakowski [w:] Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków: PWN, 2000, s. 836–837.
  3. a b c Aldona Sudacka, Wyniki kwerendy archiwalnej dotyczącej zabudowy handlowej Rynku w Krakowie, Muzeum Historyczne Miasta Krakowa (dostęp: 2011-03-01)