Izba Ławnicza w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Izba Ławnicza – nieistniejąca już jedna z sal reprezentacyjnych dawnego krakowskiego ratusza na Rynku Głównym, równie okazała co Izba Pańska. Zaczęła funkcjonować w 1563 (po wcieleniu Domu Ławników do ratusza), a istniała do wyburzenia ratusza w 1820. Niewielkie portrety królewskie zdobiły jej ściany. Galeria portretów sztalugowych bo wyburzeniu ratusza trafiła do Instytutu Technologii, a obecnie znajdują się w krakowskim Magistracie przy Placu Wszystkich Świętych.

Bibliografia[edytuj]

  1. W. Komorowski, Ratusz Krakowski (hasłow w:) Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, s. 836-837 (​ISBN 978-83-04-04992-5​)
  2. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. II, Wydawnictwo WAM, Kraków 2010, s.145 (​ISBN 978-83-7505-661-7​).