Sobocisko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°57′50″N 17°11′28″E
- błąd 39 m
WD 50°57'50"N, 17°11'28"E
- błąd 39 m
Odległość 0 m
Sobocisko
wieś
Ilustracja
Kościół Wniebowzięcia NMP
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat oławski
Gmina Oława
Liczba ludności (III 2011) 473[1]
Strefa numeracyjna 71
Kod pocztowy 55-200
Tablice rejestracyjne DOA
SIMC 0879593
Położenie na mapie gminy wiejskiej Oława
Mapa konturowa gminy wiejskiej Oława, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Sobocisko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Sobocisko”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Sobocisko”
Położenie na mapie powiatu oławskiego
Mapa konturowa powiatu oławskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Sobocisko”
Ziemia50°57′50″N 17°11′28″E/50,963889 17,191111

Sobociskowieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie oławskim, w gminie Oława.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wzmiankowana w 1145 roku, gdy stanowiła własność klasztoru św. Wincentego na Ołbinie we Wrocławiu. Na terenie Sobociska u schyłku XIX w. odkryto celtyckie cmentarzysko szkieletowe, a także groby ciałopalne z okresu kultury łużyckiej oraz szkieletowe groby wczesnośredniowieczne. Sobocisko jest wsią w której najdłużej na lewobrzeżnym Dolnym Śląsku odprawiane były polskie nabożeństwa. Likwidacja polskich nabożeństw nastąpiła w 1842r.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Matki Bożej, zbudowany w stylu gotyckim w pierwszej połowie XIV wieku, przebudowany w 1708 r., i w latach 1959-1960

inne zabytki:

  • dwa stare kamienne monolitowe krzyże, które opisywane są często jako tzw. krzyże pokutne (pojednania); jest to jednak tylko hipoteza nie poparta żadnymi dowodami lecz wyłącznie nieuprawnionym założeniem, że wszystkie stare kamienne monolitowe krzyże, są krzyżami pokutnymi (pojednania)[3]; w rzeczywistości powód fundacji krzyży może być różnoraki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 135. [dostęp 24.9.2012].
  3. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]