Sokołowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miejscowości. Zobacz też: Sokołowiecpotok w Górach Suchych.
Sokołowiec
Sokołowiecki pałac górny
Sokołowiecki pałac górny
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat złotoryjski
Gmina Świerzawa
Liczba ludności (III 2017) 500[1]
Strefa numeracyjna 75
Kod pocztowy 59-540
Tablice rejestracyjne DZL
SIMC 0192850
Położenie na mapie gminy Świerzawa
Mapa lokalizacyjna gminy Świerzawa
Sokołowiec
Sokołowiec
Położenie na mapie powiatu złotoryjskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu złotoryjskiego
Sokołowiec
Sokołowiec
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Sokołowiec
Sokołowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sokołowiec
Sokołowiec
51°02′N 15°49′E/51,033333 15,816667

Sokołowiec (niem. Falkenhain[2]) – wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Świerzawa, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach Zachodnich.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa jeleniogórskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczył 688 mieszkańców[1]. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Świerzawa.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 1946 nadano miejscowości polską nazwę Sokołowiec[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sokołowiec leży w zachodniej części Pogórza Kaczawskiego. Jest to długa wieś leżąca w dolinie potoku Czermnica, oddzielającej Wysoczyznę Ostrzycką od Działu Jastrzębnickiego. Południowy kraniec sięga do Rowu Wlenia. Na południowy wschód od centrum wsi leżą Sokołowskie Wzgórza.

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Podłoże zbudowane jest ze skał osadowych i wulkanicznych niecki północnosudeckiej. Są to górnokarbońskie margle oraz dolnopermskie (czerwony spągowiec) piaskowce, zlepieńce, mułowce, porfiry i melafity oraz ich tufy. Na tych skonsolidowanych skałach zalegają piaski i żwiry trzeciorzędowe i czwartorzędowe oraz plejstoceńskie gliny zwałowe.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Wedle rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3]:

  • kościół parafialny pw. św. Jadwigi, z połowy XIII wieku, XVI wiek, XVIII wiek
  • cmentarz przykościelny
  • plebania, nr 216, z pierwszej ćwierci XIX wieku

Sokołowiec Dolny[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół pałacowy
    • pałac, z drugiej połowy XVIII wieku
    • park, z końca XVIII wieku

Sokołowiec Górny[edytuj | edytuj kod]

  • pałac górny, nr 113, obecnie nr 124 (?), z drugiej połowy XIX wieku, murowany, w 1989 r. przeszedł kapitalny remont. Obiekt jest trzykondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, stylizowany na warowny zamek. Okna pałacu są prostokątne, a portal wejściowy – ostrołukowy. W przyziemiu zachowały się sklepienia sieciowe, a w holu strop kasetonowy ze znakami zodiaku. Przy pałacu znajduje się park krajobrazowy

Sokołowiec Środkowy[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół pałacowy, nr 44, z początku XIX wieku

Inne zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zabudowania gospodarcze dawnego folwarku z pierwszej ćwierci XIX wieku, przebudowane w końcu XIX wieku. Obecnie miejsce to stanowi własność prywatną. W części gospodarczej, w sąsiedztwie pałacu, działa zakład przetwórstwa owocowo-warzywnego

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 15.12.2017 r.
  2. a b Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262).
  3. Architektura: Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego (pol.). Narodowy Instytut Dziedzictwa, 2012-01-11. [dostęp 2012-11-15]. s. 266.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Staffa Marek (red.): Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 7 Pogórze Kaczawskie, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002 ​ISBN 83-85773-47-9
  • Góry i Pogórze Kaczawskie. Skala 1:40.000, wyd. II, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2004 ​ISBN 83-88049-02-X