Solikamsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Solikamsk
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Rosja
Kraj  Kraj Permski
Burmistrz Siergiej Dewiatkow
Powierzchnia 156,6 km²
Populacja (2006)
• liczba ludności

99 300
Nr kierunkowy +7 (34253)
Kod pocztowy 618540—556
Położenie na mapie Kraju Permskiego
Mapa lokalizacyjna Kraju Permskiego
Solikamsk
Solikamsk
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Solikamsk
Solikamsk
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Solikamsk
Solikamsk
Ziemia 59°38′N 56°45′E/59,633333 56,750000
Strona internetowa
Portal Portal Rosja

Solikamsk (ros. Соликамск) – miasto we wschodniej części Rosji, w Kraju Permskim, na zachodnich stokach Uralu, przystań nad Kamą. Około 100 tys. mieszkańców (w 2006).

Historia miasta[edytuj]

Pierwsze informacje o założeniu osady pochodzą z 1430, gdy rodzina kupców z Wołogdy pobudowała tu warzelnie soli i osiedliła robotników. Od tego czasu stale rozwija się wydobycie permskich soli. Od 1472 cały rejon wchodzi w skład księstwa moskiewskiego. W 1558 rejon Solikamska wraz z tutejszymi złożami otrzymali od cara Iwana Groźnego Stroganowowie. Prawa miejskie Solikamsk otrzymał w 1573. Stale wzrastająca produkcja soli, będącej wówczas jednym z najcenniejszych produktów, spowodowała, że od XVI do schyłku XVII wieku miasto było największym centrum produkcji soli w Rosji (ponad 50% krajowej produkcji). Dodatkowo około 1630 odkryto rudy miedzi, a przez miasto prowadziły ważne szlaki targowe. W związku z rozwojem miasta, w XVII wieku powstaje wiele reprezentacyjnych budynków murowanych lub ceglanych, głównie cerkwi i budowli rządowych.

Na początku XVIII wieku zaczyna się dość szybki upadek znaczenia Solikamska, które do tej pory było jednym z najważniejszych miast rejonu uralskiego. Upadek ten związany był z przesunięciem szlaków handlowych na Syberię, ale przede wszystkim z powstaniem nowych kopalni soli w innych rejonach Rosji. Ponieważ sól z Solikamska była żółta, gorzka, zanieczyszczona i nie znajdywano dużych pokładów czystych złóż soli kamiennej, to bardziej konkurencyjna była lepsza smakowo sól z innych rejonów.

Około 1905 odkryto złoża soli potasowej, jednak pierwszą kopalnię wydobywającą tę sól otworzono dopiero w 1934, wkrótce też zaczęto wydobywać sole magnezowe. Od tego momentu następuje ponowny wzrost znaczenia miasta, zarówno jako centrum wydobycia obu soli, jak i wytwórstwa z nich metalicznego potasu i magnezu. W 1941 powstał wielki zakład celulozowy, który wkrótce stał się jednym z największych w ZSRR producentów papieru.

Do Solikamska z populacją pięciu tysięcy mieszkańców w latach 20. XX w. sprowadzono dziesiątki tysięcy więźniów politycznych i osadników specjalnych, ludzi wygnanych z ich miejsc zamieszkania do pracy przymusowej. Miasto stało się jedną z wysp tzw. Archipelagu Gułag. Podczas rządów Stalina w okolicach miasta rozstrzelano i pochowano tysiące represjonowanych. M.in. w 1941 sprowadzono 800 Łotyszy z okupowanej Łotwy, większość z nich zginęła. Następnie przywieziono niemieckich jeńców wojennych oraz tzw. "zdrajców", czyli byłych żołnierzy Armii Czerwonej, którzy najpierw dostali się do niemieckiej niewoli, a następnie zostali z niej uwolnieni.

Zabytki[edytuj]

  • Sobór Trójcy Świętej z XVII wieku
  • Cerkiew Przemienienia Pańskiego 1687 - 1695
  • Sobór Podwyższenia Krzyża Pańskiego
  • Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego
  • Cerkiew Objawienia Pańskiego
  • Dom wojewody z 1688

Gospodarka[edytuj]

Największe znaczenie ma przemysł górniczy, związany z wydobyciem soli potasowych i magnezowych oraz hutniczy (produkcja metalicznego magnezu). Drugą kluczową dziedziną jest przemysł celulozowy.

Bibliografia[edytuj]

  • A. Saweliewa, 1983. Solikamsk. Wydawnictwo Periodyka, Moskwa (ros.).
  • [1]