Sowia Dolina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sowia Dolina (niem. Eulengrund) – dolina górska w Sudetach Zachodnich, we wschodnich Karkonoszach, w woj. dolnośląskim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dolina położona jest na południowy wschód od Karpacza[1]. Rozciąga się od Szerokiego Mostu na północy aż po Przełęczą Sowią (1160 m n.p.m.) na południu[1]. Górna część dolin położona jest na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sowia Dolina to głęboko wcięta w łupki krystaliczne, bardzo stroma dolina porośnięta lasem regla dolnego[1]. Oddziela ona Czarny Grzbiet od Kowarskiego Grzbietu[1]. Różnica wzniesień doliny na długości 3,0 km wynosi 450 m[1]. Najatrakcyjniejsza turystycznie jest środkowa część doliny w przewężeniu pomiędzy Buławą i Granatami oraz najwyższe partie leżące na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, w których płyną Płóknica i Niedźwiada[1]. Dolną częścią doliny płynie Płomnica. Dolina posiada wysokie walory krajobrazowe i florystyczne z uwagi na występowanie tu wielu gatunków typowo górskich[1]. Dolina pod względem geologicznym jest jednym z ciekawszych miejsc w Karkonoszach[1]. Występują tu rzadkie minerały jak granaty, tzw. piropy i anatazy oraz rudy miedzi i ołowiu ze śladami złota[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sowia Dolina znana była już w średniowieczu poszukiwaczom złota i drogich kamieni, gdyż prowadzi przez bogato okruszcową strefę kontaktową Kowarskiego Grzbietu[1]. W zboczach pod Skalnym Stołem w XVIII wieku wydobywano kamienie szlachetne, a pod Granatami w drugiej połowie XIX wieku rudy miedzi i ołowiu[1]. Ślady robót górniczych, jakimi są pozostałości po sztolniach i hałdach widoczne są w wielu miejscach Sowiej Doliny.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Doliną prowadzi szlak turystyczny[2]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 195, 196. ISBN 83-7005-168-5.
  2. Mapa turystyczna. [dostęp 2018-05-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]