Karkonoski Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karkonoski Park Narodowy
Część Rezerwatu Biosfery UNESCO Karkonosze/Krkonoše
POL Karkonoski Park Narodowy Logo.svg
Logo parku
Położenie woj. dolnośląskie
Data utworzenia 16 stycznia 1959
Powierzchnia
- leśna
- uprawna
- wodna
55,8 km²
39,24 km²
4,41 km²
0,24 km²
Pow. ochrony
- ścisłej
- częściowej
- krajobrazu

17,26 km²
37,97 km²
0,61 km²
Powierzchnia otuliny 112,66 km²
Długość szlaków turystycznych 137,5 km[1]
Odwiedzających rocznie około 2 mln
Siedziba Jelenia Góra (Sobieszów)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy
Ziemia 50°46′00″N 15°39′00″E/50,766667 15,650000
Strona internetowa parku
Wodospad Szklarki
Schronisko Szrenica w Karkonoskim Parku Narodowym

Karkonoski Park Narodowypark narodowy o powierzchni 5951 ha[2] w województwie dolnośląskim przy granicy państwowej z Czechami, utworzony 16 stycznia 1959 roku[3]. Powierzchnia otuliny Parku wynosi 11 266 ha[2].

Historia[edytuj]

Przyrodnicze walory Karkonoszy, a więc ich budowa geologiczna, doskonale widoczne elementy rzeźby lodowcowej, świat roślinny i zwierzęcy sprawiły, że już w 1910 roku powstało w Karkonoszach stanowisko komisarza ochrony przyrody, a w roku 1927 powołano straż górską[4]. W 1933 roku utworzono w nich pierwsze rezerwaty przyrody obejmujące kotły polodowcowe i wiele pomników przyrody, głównie skałek.

Po II wojnie światowej utrzymano część rezerwatów, później (w roku 1959) utworzono park narodowy o pow. 5562 ha[5].

W 1963 roku utworzono czeski Krkonošský národní park (KRNAP) o powierzchni 38,5 tys. ha, z czego około 7,5 tys. ha znajduje się w rezerwatach.

W 1992 roku Karkonoski Park Narodowy wraz z czeskim Krkonošským národním parkiem stał się częścią przygranicznego Rezerwatu Biosfery UNESCO Karkonosze/Krkonoše (MAB) o powierzchni ponad 60 tys. ha.

W dniu 10 września 2010 r. w Szklarskiej Porębie podczas konferencji „Georóżnorodność Karkonoszy dla rozwoju regionu”, organizowanej przez Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej Karkonoskiego Parku Narodowego, Główny Geolog Kraju Henryk Jacek Jezierski podpisał nadanie obszarowi Karkonoskiego Parku Narodowego wraz z otuliną, statusu Geoparku Krajowego.

1 stycznia 2016 KPN został powiększony o 371 ha i jego powierzchnia całkowita wynosi 5951 ha[6].

Przyroda nieożywiona[edytuj]

W parku ochronie podlegają najcenniejsze przyrodniczo i najpiękniejsze krajobrazowo tereny: torfowiska wysokie, zarośla kosówki, gołoborza, kotły polodowcowe - wypełnione niekiedy stawami, zbiorowiska traworośli, ziołorośli, borówczysk.

Flora i fauna[edytuj]

W Parku występuje ponad tysiąc gatunków roślin oraz wiele gatunków zwierząt leśnych (ok. 40 gatunków ssaków, m.in. bobry, sarny, lisy oraz 16 gatunków nietoperzy). Ciekawostką Parku jest muflon introdukowany na początku XX wieku z Korsyki. Ponadto żyje tu 90 gatunków ptaków, między innymi włochatka, sóweczka, cietrzew, głuszec, drozd obrożny, płochacz halny.

Rośliny endemiczne:

Poza obszarami ochrony ścisłej wyznaczono także rozległą na 11 265 ha strefę ochronną, która obejmuje niższą i wyższą strefę lasów.

Lasy parku wykazują zróżnicowanie pionowe. W pasach dolnym i górnym (zwanych reglami) występują przede wszystkim świerki i buki oraz w mniejszej ilości: modrzewie, jawory, lipy, jarzębiny, jodły. Wyróżnia się tu również piętro kosodrzewiny, a powyżej sferę alpejskich roślin skalnych.

Turystyka[edytuj]

Wstęp na teren KPN jest płatny. Park posiada 112 km szlaków turystycznych pieszych, są także szlaki narciarskie, w tym 17 km nartostrad[7]. Część szlaków pieszych udostępniono dla rowerzystów. W szczytowe partie prowadzą dwie kolejki liniowe, zimą zaś funkcjonuje 10 wyciągów dla narciarzy[7].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Zarządzenie Nr 9/2009 Dyrektora KPN z dnia 10 czerwca 2009 roku w sprawie udostępniania KPN w celach turystycznych, rekreacyjnych i sportowych
  2. a b Karkonoski Park Narodowy. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-03)].
  3. 50 lat Karkonoskiego Parku Narodowego (pol.). kpnmab.pl. [dostęp 2015-02-28].
  4. Przyroda w Karkonoszach [1] [dostęp 22.07.2013]
  5. Stefan Macko: Świat roślin Karkonoskiego Parku Narodowego, Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, 1970, s. 37
  6. Karkonoski Park Narodowy będzie większy
  7. a b Ryszard Mochola: Karkonoski Park Narodowy, W: Paweł Mierzejewski (red.): Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2005, strona 16

Bibliografia[edytuj]

  • Raj A.: Karkonoski Park Narodowy, Agencja Fotograficzno-Wydawnica Mazury na zlecenie KPN, 2008, ISBN 83-86565-32-2

Linki zewnętrzne[edytuj]