Spadowa Kopa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spadowa Kopa
Ilustracja
Na środku Żabi Szczyt Wyżni, po jego lewej stronie Spadowa Kopa. Pod nimi Dolina Spadowa
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2251 m n.p.m.
Pierwsze wejście 13 sierpnia 1909
Stanisław Porębski
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Spadowa Kopa
Spadowa Kopa
Ziemia49°11′09″N 20°05′14″E/49,185833 20,087222

Spadowa Kopa (słow. Spádová kopa, 2251 m n.p.m.[1]) – najbardziej na północ wysunięta kulminacja w grani Niżnich Rysów, górująca bezpośrednio nad Ciężką Przełączką[2].

Spadowa Kopa położona jest na granicy polsko-słowackiej, w grani oddzielającej Dolinę Rybiego Potoku od Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina). Od głównego wierzchołka Niżnich Rysów oddziela ją Spadowe Siodło (2245 m)[1].

Pomiędzy głównym wierzchołkiem Niżnich Rysów a Spadową Kopą znajdują się jeszcze dwie turnie o słowackich nazwach Predná veža v Malých Rysoch (ok. 2375 m) i Zadná veža v Malých Rysoch (ok. 2410 m). W tej drugiej oddziela się od grani zachodnia grzęda w kierunku kotła Czarnego Stawu (Czarnostawiański Kocioł)[3]. Wschodnie ściany Spadowej Kopy schodzą do Dolinki Spadowej (Spádová dolinka), od której pochodzi nazwa szczytu.

Urwiska Spadowej Kopy są niższe od ścian Niżnich Rysów, jednak trudniejsze od nich[3].

Pierwsze odnotowane wejście – Stanisław Porębski 13 sierpnia 1909 r.[2]

Spadowa Kopa widoczna pomiędzy Niżnimi Rysami a Żabim Szczytem Wyżnim

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  2. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.
  3. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.