Spadowa Kopa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spadowa Kopa
Na środku Żabi Szczyt Wyżni, po jego lewej stronie Spadowa Kopa. Pod nimi Dolina Spadowa
Na środku Żabi Szczyt Wyżni, po jego lewej stronie Spadowa Kopa. Pod nimi Dolina Spadowa
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2251 m n.p.m.
Pierwsze wejście 13 sierpnia 1909
Stanisław Porębski
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Spadowa Kopa
Spadowa Kopa
Ziemia49°11′09″N 20°05′14″E/49,185833 20,087222

Spadowa Kopa (słow. Spádová kopa, 2251 m n.p.m.[1]) – najbardziej na północ wysunięta kulminacja w grani Niżnich Rysów, górująca bezpośrednio nad Ciężką Przełączką[2].

Spadowa Kopa położona jest na granicy polsko-słowackiej, w grani oddzielającej Dolinę Rybiego Potoku od Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina). Od głównego wierzchołka Niżnich Rysów oddziela ją Spadowe Siodło (2245 m)[1].

Pomiędzy głównym wierzchołkiem Niżnich Rysów a Spadową Kopą znajdują się jeszcze dwie turnie o słowackich nazwach Predná veža v Malých Rysoch (ok. 2375 m) i Zadná veža v Malých Rysoch (ok. 2410 m). W tej drugiej oddziela się od grani zachodnia grzęda w kierunku kotła Czarnego Stawu (Czarnostawiański Kocioł)[3]. Wschodnie ściany Spadowej Kopy schodzą do Dolinki Spadowej (Spádová dolinka), od której pochodzi nazwa szczytu.

Urwiska Spadowej Kopy są niższe od ścian Niżnich Rysów, jednak trudniejsze od nich[3].

Pierwsze odnotowane wejście – Stanisław Porębski 13 sierpnia 1909 r.[2]

Spadowa Kopa widoczna pomiędzy Niżnimi Rysami a Żabim Szczytem Wyżnim

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  2. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.
  3. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.