Włodzimierz Ledóchowski (jezuita): Różnice pomiędzy wersjami
[wersja przejrzana] | [wersja przejrzana] |
Mathiasrex (dyskusja | edycje) kat. |
m + link do Wikicytatów |
||
Linia 35: | Linia 35: | ||
|commons = |
|commons = |
||
|wikiźródła = |
|wikiźródła = |
||
|wikicytaty = |
|wikicytaty = Włodzimierz Ledóchowski |
||
|wikinews = |
|wikinews = |
||
|www = |
|www = |
Wersja z 08:40, 21 cze 2016
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
(dts) |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
(dts) |
Miejsce pochówku | |
Generał Towarzystwa Jezusowego | |
Okres sprawowania |
1915-1942 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja |
Włodzimierz Ledóchowski SJ (właściwie Włodzimierz Halka-Ledóchowski), ur. 7 października 1866 w Loosdorfie k. Wiednia w Austrii, zm. 13 grudnia 1942 w Rzymie – polski jezuita, 26. Przełożony Generalny Towarzystwa Jezusowego.
Urodził się w dobrach Sitzenthal (Loosdorf), blisko St. Pölten (Dolna Austria) jako jedno z dziewięciorga dzieci hrabiego Antoniego Augusta Ledóchowskiego (1823-1885), rotmistrza huzarów i szambelana cesarskiego i Józefiny z d. Salis-Zizers (1831-1909) z pochodzenia Szwajcarki, wnuk generała Ignacego Ledóchowskiego. Spośród jego rodzeństwa stan duchowny wybrały:
- siostra Julia późniejsza święta Urszula Ledóchowska;
- siostra Maria Teresa późniejsza błogosławiona Maria Ledóchowska;
Brat Ignacy Kazimierz Ledóchowski wybrał karierę wojskową, dosługując się stopnia generała dywizji w Wojsku Polskim.
Był stryjecznym bratankiem kardynała i prymasa Polski Mieczysława Halki-Ledóchowskiego.
Studiował na Theresianum w Wiedniu i przez jakiś czas był dworzaninem cesarzowej Elżbiety Bawarskiej (Sisi). Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim po czym wstąpił do seminarium duchownego.
Po rozpoczęciu studiów na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie zdecydował się wstąpić do jezuitów w 1889. Pięć lat później otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce był mianowany przełożonym w Krakowie. W 1901 został Wiceprowincjałem, a rok później Prowincjałem prowincji galicyjskiej. Od 1906 do lutego 1915 był Asystentem Generała asystencji niemieckiej.
Po śmierci generała Franciszka Ksawerego Wernza, 11 lutego 1915 r., 49-letni Ledóchowski w drugim głosowaniu został wybrany 26. generałem zakonu.
Pomimo wstrząsów I i II wojny światowej oraz kryzysu ekonomicznego lat 30. Towarzystwo rozwijało się dynamicznie pod jego rządami.
Zwołał dwie Kongregacje Generalne: 27., która odbyła się w Kolegium Germanicum w Rzymie, w celu dostosowania prawa zakonnego do nowego prawa kanonicznego ogłoszonego w 1917 oraz 28. (12 marca – 9 maja 1937) w celu wybrania Wikariusza Generalnego, który wspierałby go w rządach.
Skutkiem konkordatu pomiędzy Włochami i Watykanem było odzyskanie własności zakonu w Rzymie. Powołał Instytut Orientalny, Kolegium Russicum i Instytut Biblijny przy Uniwersytecie Gregoriańskim. Wspierał budowę nowych budynków Uniwersytetu Gregoriańskiego u stóp Kwirynału oraz wybudował nową kurię zakonu przy Borgo S. Spirito (100 m od Placu św. Piotra). Przy pracach nad konkordatem wielkie zasługi miał jezuita, o. Piotr Tacchi-Venturi.
Generalat Ledóchowskiego był jednym z najbardziej owocnych, zarówno w sensie wzrostu zakonu, jak i odnowy duchowej.
Zmarł w Rzymie. Po uroczystościach pogrzebowych w kościele Gesù ciało zostało złożone w mauzoleum na Campo Verano.