Stacja Polarna UAM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stacja Polarna "Petuniabukta"
Polar Station "Petuniabukta"
Ilustracja
Budynki Stacji Polarnej "Petuniabukta" Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza na Spitsbergenie
Przynależność państwowa  Polska
Organizacja macierzysta Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Data założenia 1984
Położenie na mapie Svalbardu
Mapa lokalizacyjna Svalbardu
Stacja Polarna "Petuniabukta"
Stacja Polarna "Petuniabukta"
Położenie na mapie Arktyki
Mapa lokalizacyjna Arktyki
Stacja Polarna "Petuniabukta"
Stacja Polarna "Petuniabukta"
Ziemia78°41′09″N 16°27′25″E/78,685833 16,456944
Strona internetowa stacji

Stacja Polarna "Petuniabukta" Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – sezonowa polska stacja badawcza na Spitsbergenie, położona nad Zatoką Petunia, w północnej części Billefjordu, w centralnej części wyspy Spitsbergen w archipelagu Svalbard.

Skottehytta – do 2009 roku pełniła funkcję siedziby Stacji Polarnej UAM

Pierwsza wyprawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu na Spitsbergen odbyła się w 1984 roku. W latach 1984-1989 realizowano projekt badawczy skupiający się na wykonaniu mapy geomorfologicznej Petuniabukta[1]. W latach 90. badania kontynuowano w obszarze Polskiej Stacji Polarnej Hornsund. W roku 2000 rozpoczęto nowy cykl badań w obrębie Zatoki Petunia. Do 2009 roku Uniwersytet korzystał z traperskiej chaty Skottehytta, zlokalizowanej przy wschodnich brzegach Zatoki Petunia. Po 2009 roku czyniono wiele starań, aby zbudować własną stację polarną. Ostatecznie negocjacje z władzami norweskimi zakończyły się tymczasową zgodą na budowę dwóch domków o powierzchni 10 m2 każdy. 8 lipca 2011 roku polski statek MS Horyzont II, transportujący elementy nowej poznańskiej stacji, dotarł do Zatoki Petunia. Budowa stacji przeprowadzona została przez załogę XVI Wyprawy Polarnej UAM. Konstrukcję rozpoczęto 9 lipca, zakończono natomiast 25 lipca 2011 roku. W sezonie letnim 2015, podczas jubileuszowej XX Wyprawy Polarnej UAM, Stacja została przeniesiona na zachodnie wybrzeże Zatoki Petunia. Jednocześnie, poprzez budowę kolejnego domku, dwukrotnie zwiększyła się jej powierzchnia użytkowa[2].

Przypisy

  1. Zbigniew Zwoliński (red.): Dawne i współczesne geoekosystemy Spitsbergenu. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 2013, s. 205-243. ISBN 978-83-63400-54-5.
  2. Home. www.polar.amu.edu.pl. [dostęp 2015-08-18].